Мақола

Чи тавре, ки Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои  муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд мекунанд: «Ҷавҳари худшиносии миллӣ аз дӯст доштани Ватан, модар, забон, таърих ва арзишҳои таърихиву фарҳангӣ сарчашма гирифта, ба ташаккули шахсиятҳои дорои ҷаҳонбинии солиму пешрафта боис мегардад».

Китобҳои “Зоҳиру-р-ривоят” дар фиқҳи Абӯҳанифа (р) ва ёронаш аслу марҷаъ мебошанд. Масоили ин китобҳо асоси мазҳаб ба ҳисоб рафта, дар сурати мухолифати он эътиборе надоранд, магар дар чанд масъала. Аз ин рӯ, инояти уламо аз қадим ба онҳо вуҷуд дошта, онро шарҳ дода, масъалаҳои онро тахриҷ ва бар усули он масоили фаръиро истинбот карданд. Бинобар ин, онро дар як маҷмуъа гирд оварданд.

Дар ташаккули асоси назарияи ҳуқуқи исломӣ консепсияи асосгузори мактаби ҳуқуқии ҳанафӣ – Абуҳанифа саҳми бебаҳо гузоштааст. 

Номи пурраи ӯ Имом ал-Аъзам, Ан - Нӯъмон ибни Собит ал - Куфӣ аст. Ӯ дар Куфа (80/699-150/767) дар оилаи як тоҷири сарватманд ба дунё омадааст. Вай маълумоти умумии заминавӣ ва теологӣ гирифтааст. Бархе аз уламо ӯро ба насли пайравон – «тобеин» нисбат медиҳанд, зеро ин мутафаккир ва ҳуқуқшиноси барҷаста дар ҷавониаш бо чанде аз охирин саҳобагони Паёмбар шиносоӣ пайдо намуда буд. 

Васфу ситоиши сирату сурат ва шахсияту мақому манзалати Имоми Аъзами муаззами сӯфии Кӯфӣ разиаллоҳу анҳу ҳадду канор надорад. Асрҳо ба ин ҷониб уламои давру замон, дар бораи Имоми Аъзам Аъбӯҳанифа (р) ва афкору андешаи ӯ суханҳои некӯ гуфтаанду мегӯянд ва ёддоштҳову рӯйдодҳоро оиди ҳаёт ва фаъолият ва маноқиби эшон навиштаанду менигоранд ва чандин муҳаққиқон кутуби маноқиби Имоми Аъзам раҳматуллоҳро ҳам низ тартиб додаанд.