Мақола

Тариқати Накшабандия яке аз густурдатарин равияҳои тасаввуфи аҳли суннати имрӯза мебошад. Таълимоти маънавии он ба ҳазрати Муҳаммад (с.а.с) тавассути ду саҳобаи наздиктарини ӯ - Абубакр ва Алӣ мерасад, вале асосгузори аслии он Юсуф ал-Ҳамадонӣ (ваф. 1140) маҳсуб мешавад. 

Бурузи кинаву адоват миёни ашрофи тоҷики дарбор яке аз ҳодисаҳои маъмули дарборҳои асримиёнагии ҳукуматҳо ба шумор мерафт. Чандин маврид аз чунин дасисачиниву кинатӯзии аъёну ашрофи тоҷикро муаррихон аз дарборҳои ғазнавӣ, салҷуқӣ, хоразмшоҳӣ, темурӣ ва манғит гузориш додаанд. Чунин ҳолат дар аҳди муғулҳо ҳам иттифоқ уфтодааст, ки дарбориён бар алайҳи ҳамдигар бисоти кинаву макр чида, сабаби барбод рафтани худ ва халқи зиёд мешуданд. Дар китобҳои ин давра бадгӯиву хабарчинии коргузорони давлатӣ як ҳодисаи маъмул гардид.

Дар васфи  модар, зану хоҳар хеле навиштаанду боз менависанд ва хоҳанд навишт. Месазад гуфт, ки тамоми адабиёти олам бо ҳар забону гӯишҳо дар бораи симои зан ва мавқеи ӯ дар ҷомеа мисолу масалҳои хуберо халлоқона баён кардаанд, ки дар байни онҳо олимону суханварони минтақаи Осиёву Аврупову Африқо, аз ҷумла  Тоҷикистон, Ҳинду Покистон ва кишварҳои арабӣ низ мавҷуданд.

Модар – сарчашмаи ҳастӣ аст. Тамоми буду набуди инсон ба он вобаста аст, ки аввалин хиштҳои ҳастии инсон аз тарафи модар чи гуна гузошта мешаванд. Ба ибораи дигар модар аввалин меъмори ҷисм ва қалбу рӯҳи инсон аст. Модар аввалин нафарест, ки бо тифл аз оғоз бе забону бо забон ба таври мустақим гуфтугӯ мекунад ва ба саволу ниёзҳои кудаконаи ӯ бо меҳр посух медиҳад. Ин модар аст, ки барои тифли хурд ҷаҳони бузургро мекушояд, дар замири тифл дунёи навро меофарад, ва баъдан аввалин шуда ҷаҳонбиниву ҷаҳоншиносии инсонро парвариш ва ташаккул медихад.