Мақола

“Ҳарчанд, ки артиши миллии мо пас аз соҳибистиқлолии давлати ҷавонамон дар вазъияти ниҳоят мушкили иқтисодиву иҷтимоӣ таъсис дода шуд, вале дар натиҷаи андешидани ҳамаи тадбирҳои зарурӣ аз ҷониби роҳбарияти давлату Ҳукумати кишвар ҷузъу томҳои он дар як муддати начандон тулонӣ барои ҳифзи марзу буми аҷдодӣ ва дастовардҳои истиқлолияти мамлакатамон омода гардиданд”. 

Эмомалӣ Раҳмон

(Идома)

Китоби “Мабсут”, ки маъруф ба “Асл” аст аз назари ҳаҷм бузургтарин китоби Муҳаммад ба ҳисоб меравад. Имом Муҳаммад дар он масъалаҳоеро, ки Абӯҳанифа (р) дар онҳо фатво додааст, гирд овардааст. Инчунин дар он ихтилофоти Абӯюсуф ва Муҳаммад бо устодашон низ оварда шудааст. Аммо ҷое, ки ихтилоф зикр нашудааст, фаҳмида мешавад, ки дар он иттифоқ аст. Ӯ ҳамаи китобҳоро бо ҳадисҳое, ки назди онҳо саҳиҳ буд, оғоз карда, сипас масъалаҳо ва ҷавобҳояшонро зикр мекунад. Агар хилофи Ибни Абӯлайло бошад, онро ҳам баён медорад.Бинобар ин, китоб намунаи дурусте барои фиқҳи ироқӣ ва осори он аст.

Пирўзии қавми биёбонгарди муғул, ки ба одобу сунан ва усули иҷтимоӣ ху нагирифта, бунёди қудрату ҳукумати эшон танҳо дар сояи қатлу ғорат ва решакании мабонӣ ва муносиботи иҷтимоӣ хулоса мешуд, аз тиратарин давраҳои таърихии мардуми тоҷик ба ҳисоб меравад.Ҳузури таърихии ҳамлаи муғул то кунун бар пайкару рўҳияи миллати тоҷик озоррасон буда, хотираи талхи он рўзгори наҳс ҳанўз фаромўш нашудааст. Сарзамини тоҷик, то ва баъд аз ҳамлаи муғул шоҳиди чандин истило будааст, аммо ҳеч кадом ба андозаи истилои муғул вахиму бадфарҷом набуд.