Мақола

Яке аз бузургтарин донишмнадони муосири ҳанафимазҳаб дар қораи Ҳинд Абдулҳайи Лакнавӣ мебошад, ки то ҳол осори гаронарзишаш дар донишгоҳу донишкадаҳои улуми исломӣ ҳамчун китоби дарсӣ дарс дода мешаванд.

Он шаби қадре, ки гӯянд аҳли хилват, имшаб аст,

Ё раб , ин таъсири давлат дар кадомин кавкаб аст.

То ба гесӯи ту дасти носазоён кам расад,

Ҳар диле аз ҳалқае дар зикри “Ё раб! Ё раб” аст.

Ҳофиз

“(1)Инно анзалноҳу фи лайлати-л-қадр.(2) Ва мо адрока мо лайлату-л-қадр.(3) Лайлату-л-қадри хайру-м – мин алфи шаҳр. (4) Таназзалу- л- малоикату ва-р-рӯҳу фиҳо биизни раббиҳим мин кулли амр. (5) Саломун ҳия ҳатто матлаъи-л-фаҷр”.

Иддае аз  муҳаққиқон дунявият ва динро хилофи ҳамдигар ба қалам дода, онҳоро ба ҳам муқобил мегузоранд, аммо таҷрибаи  таърихии Тоҷикистон дар даврони истиқлол амалан собит намуд, ки ба ҳам муқобилгузории онҳо бепоя буда, асоси илмӣ надорад. Тоҷикистони тозаистиқлол бо ҷомеаи навбунёди худ ҳамзистии воқеии дунявият ва динро ба таври амалӣ ба ҷоҳониён нишон дод. Ин ҷомеаи навбунёди дунявӣ аз тарафи шахси дурандеш, ақлгаро, ватандӯст, ғамхори воқеии миллат Эмомалӣ  Раҳмон бунёд ёфт.

Ҳамҷинсгароӣ амали кабеҳу зишт буда, дар ҳамаи динҳои ҷаҳон ҳаром дониста шудааст. Ин амали қабеҳу мазмум аз ҷумлаи гуноҳони кабира ва бадтарин роҳи баровардани ниёзҳои ҷисмӣ ва таъмини майлҳои шаҳвонӣ мебошад. Худованд барои ҳифзи иффат ва домани поки инсоният ба онҳо дастур медиҳад, ки ба муҳити ин амали манфур наздик нашаванд. Майлу хоҳишҳои табиӣ ва эҳтиёҷҳои ҷисмонии инсон дар вуҷуди ҳар шахс фитрӣ ва решадор мебошанд ва дини мубини Ислом барои таъмини онҳо ва баровардани ниёзи табии онҳо роҳҳои дуруст ва машрӯъи онро муайян намудааст.