Мақола

Дар 14 асри мавҷудияти дини мубини ислом барои ба халқ омӯзондани илми шариат садҳо китобу рисолаҳо навишта шудаанд ва машҳуртарину бузургтарини онҳо китоби “ҳидоят” (“Роҳ ба сӯйи ҳақиқат”) аст, ки ба қалами фақеҳи машҳури Осиёи Миёна Бурҳониддин Алӣ ибни Абдуҷалили Фарғонӣ (с. Ваф. 1197м.) тааллуқ дорад. 

Муаллифи “Ҳидоят” асари худро дар асоси китоби олими машҳури илми фиқҳи ҳамон давр. Абу Ҷаъфар қудурӣ (с. Ваф. 1037м.) “Мухтасар” ва асари олими дигари фиқҳ таълиф намудааст. 

Моддаи 401(1). Ҷалб ва иштироки ғайриқонунии шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон ва шахсони бешаҳрванд дар воҳиди мусаллаҳ, задухўрди мусаллаҳона ё амалиёти ҷангӣ дар ҳудуди дигар давлатҳо

(Қонуни ҶТ аз 26.07.2014 № 1088, аз 2.01.2018 № 1472)

Ҷомеаи муосири Тоҷикистон дар марҳилаи тақдирсози таърихӣ қарор дорад. Эҳёи давлатдорӣ ва расидан ба истиқлолияти давлатӣ баъд аз ҳазор соли мураккабтарини инкишоф вайроншавию ободшавӣ, ноустуворию фоҷиявӣ, ноумедию умедворӣ ин ҳама масоиле буданд, ки ба ҳувияти миллии миллат ва ҷаҳонбини динӣ  таъсир расониданд. Яке аз мушкилоти асосии ҳуввияти миллӣ ва динӣ ҳамчун шуури ҷаъмиятӣ дар он аст, ки таъғйиротҳои муҳими пешомадаро аз лиҳози манфиятҳо дарк намудан, ва ноилшавӣ ба арзишҳои умумибашариро пайванд менамояд.

Ҷаҳони муосир бо зуд-зуд тағирёбии худ ҳаёти инсониятро низ ба таҳаввулотҳои гуногун мувоҷеҳ карда истодааст. Зеро дар ҷаҳон мубориза барои мавҷудият, бақоӣ ва зинда мондану идома додани ҳаёт идома дорад, ки ин ба яке аз масъалаҳои муҳиму рӯзмарраи ҷомеа табдил ёфтааст. Махсусан, муборизаҳои сиёсии давлатҳои абарқудрати ҷаҳон дар шароити муосир тезутунд гашта, аз муқовиматҳои майдатарин то ба бархӯрдҳои тезутунди сиёсию ҳарбӣ расида истодааст.