Соҳибдиле рӯзе ба писараш гуфт: Фарзандам, биё бо ҳам ба боғ меравем то каме сайр кунем.
Писар бо хушҳолӣ пазируфт ва онҳо сӯи боғ равон шуданд.
Дар роҳ падар даст бар ҷайб бурд ва якчанд сиккаи тилло берун овард ва гуфт: Писарам, мехоҳӣ туро панде диҳам, ки умре ба корат ояд ва ё ин сиккаҳоро диҳам, то мушкиле аз мушкилоти зиндагиатро рафъ кунӣ?
Писар гуфт: Сиккаҳоро намехоҳам падар, ба ман пандро биомӯз, ки умре ба корам ояд.




