Мӯсо алайҳи салом, дарвешеро дид аз бараҳнагӣ ба рег андар шуда. Гуфт: Эй Мӯсо! Дуо кун то Худованди азза ва ҷалла маро кафофе диҳад, ки аз бетоқатӣ ба ҷон омадам. Мӯсо дуо кард ва бирафт. Пас аз чанд рӯз, ки аз муноҷот боз омад, мардро дид гирифтор ва халқе анбӯҳ бар у гирд омада. Гуфт: ин чи ҳолат аст? Гуфтанд хамр хурда ва арбада карда ва касеро кушта. Акнун ба қисос фармудаанд...
موسی علیه السلام ، درویشی را دید از برهنگی به ریگ اندر شده. گفت:ای موسی! دعا کن تا خدا عزوجل مرا کفافی دهد که از بی طاقتی به جان آمدم. موسی دعا کرد و برفت. پس از چند روز که از مناجات باز آمد، مرد را دید گرفتار و خلقی انبوه برو گرد آمده. گفت:این چه حالت است؟ گفتند:خمر خورده و عربده کرده و کسی را کشته. اکنون به قصاص فرموده اند.
«وَلَوْ بَسَطَ اللّه ُ الرِّزْقَ لِعِبادِهِ لَبَغَوَ فِی الاَْرْضِ؛ اگر خداوند درِ هر نوع روزی را بر بندگانش می گشود، در زمین ستم پیشه می کردند». (شورا:27) موسی علیه السلام ، به حکمت جهان آفرین اقرار کرد و از تجاسر خویش استغفار.
سعدی
Бознашр аз саҳифаи Адаб ва ирфон
Саъдӣ
Шуъбаи пажӯҳиши исломи муосир
