Ҳамҷинсгароӣ амали кабеҳу зишт буда, дар ҳамаи динҳои ҷаҳон ҳаром дониста шудааст. Ин амали қабеҳу мазмум аз ҷумлаи гуноҳони кабира ва бадтарин роҳи баровардани ниёзҳои ҷисмӣ ва таъмини майлҳои шаҳвонӣ мебошад. Худованд барои ҳифзи иффат ва домани поки инсоният ба онҳо дастур медиҳад, ки ба муҳити ин амали манфур наздик нашаванд. Майлу хоҳишҳои табиӣ ва эҳтиёҷҳои ҷисмонии инсон дар вуҷуди ҳар шахс фитрӣ ва решадор мебошанд ва дини мубини Ислом барои таъмини онҳо ва баровардани ниёзи табии онҳо роҳҳои дуруст ва машрӯъи онро муайян намудааст.

Боиси ифтихор ва сарафрозӣ аст, ки ташаббуси панҷуми Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соҳаи об аз ҷониби Маҷмааи Умумии Созмони Милали Муттаҳид якдилона ва бо қабули қатъномаи махсус тасдиқ гардид.
Қабули ин қатънома дар СММ иқдоми муҳим ва таърихӣ буда, тавассути он ҷомеаи ҷаҳонӣ имконият пайдо мекунад, ки барои ҳифзи бузургтарин манбаъҳои оби ошомиданӣ тадбирҳои муштарак андешад.

Агар шахсе холис барои ризои Худованд эътикоф нишинад, аз рўи савобу аҷр ин хеле ибодати бартар ва азим-ум- шаън аст. Паёмбари Худо (с) эътикофро бо як эҳтимом (таваҷҷўҳ)-и хос адо мекарданд.

Имом Зуҳрӣ (рҳ) мегӯяд, ки Расули Худо (с) бисёри корҳоро гоҳе мекарданд ва гоҳе тарк мекарданд. Лекин вақте, ки ба Мадина ташриф оварданд, то охири ҳаёт эътикофро тарк накарданд. Дар бораи муътакифҳо Расули Худо(с) иршод фармудаанд:

Муътакиф (гўшанишин) аз гуноҳ маҳфуз мемонад ва барои ў (бидуни амал кардан ҳам) мисли аҷру савоби амалкунандагон аҷру савоб дода мешавад.

2.Система источников права Абуханифы: место и значение иджтихада в них