Воқеан истиқлолият беҳтарин неъмат ва дастовард барои ҳар як давлату миллат аст. Маҳз аз истиқлолу озодӣ ва ваҳдату ягонагӣ давлату миллат ташаккул меёбанд. Ба ҳамагон маълум аст, ки аз рӯзҳои аввали ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ давлатдории нави миллиамон рушд ёфта, амну субот ва пешравию гулгулшукуфоии кишвари биҳиштосоямон таъмин гардида истодааст. Таъкидҳои пайвастаи Пешмои миллат барои ҳифозати ин неъмати бебаҳо мардуми шарифи кишварро ба сӯи худшиносию ватандӯстӣ, ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва чун гавҳараки чашм нигоҳ доштани ин дастоварди бузурги миллӣ роҳнамоӣ мекунад. 

Садақаи фитр закоти шахсиятҳое мебошад, ки афроди муъмин баъд аз поёнёфтани моҳи шарифи рамазон барои комил сохтани норасоиҳо ва кӯтоҳиҳои рӯзадор дар аснои рӯзаи ин моҳ ва ҳамчунин барои ёрӣ ва кӯмаки мустамандон муҳтоҷону бенавоён дар рӯзи ид онро пардохт менамояд.

Яке аз бузургтарин донишмнадони муосири ҳанафимазҳаб дар қораи Ҳинд Абдулҳайи Лакнавӣ мебошад, ки то ҳол осори гаронарзишаш дар донишгоҳу донишкадаҳои улуми исломӣ ҳамчун китоби дарсӣ дарс дода мешаванд.

Қавли муътамад ва роҷеҳ дар мазҳаби ҳанафӣ ин аст, ки тафовути матлаъҳо эътибор надорад, пас вақте ки руъяти моҳ дар кишваре собит гардад, бар ҳамаи мусулмонон амал ба он воҷиб мегардад, аз ин рӯ, тибқи зоҳири мазҳаб бо дидани сокинони мағрибзамин рӯза гирифтан ба сокинони машриқзамин лозим мегардад». («Расоили Ибни Обидин», ҷ. 1, с. 229-229).

Моҳи қамарӣ 29 рӯз ё 30 рӯз мешавад, зеро дар ҳадис омадааст: «Мо уммати уммӣ ҳастем, навиштану ҳисоб карданро намедонем, моҳ гоҳе ин қадар ва гоҳе ин қадар мешавад, яъне гоҳе 29 рӯз ва гоҳе 30 рӯз мешавад» (Ривояти Бухорӣ ва Муслим).