Шаби қадр шаби муайяншавии тақдир, ғолибан шаби 27-уми моҳи Рамазон аст, ки беҳтарин шаб барои ибодат мебошад. Дар китоби “Тарҷумону-л-қуръон”-и ҷурҷонӣ “шаби қадр шаби андоза кардани корҳо” гуфта шудааст. Соҳиби “Кашшофу истилоҳоти-л-фунун” оварда: “Шаби қадр шабест бо иззату шараф, ки ҳар кас дар он тоат кунад, азизу мушарраф гардад”. Дар “Ат-Тафҳим”-и Берунӣ омада: “Ва андар моҳи Рамазон Лайлатулқадр аст, он-к ҷалолати ўро ба шабҳои тоқи даҳаи пасин ҷўянд”.

Дар таърихи насри ирфонии форсу тоҷик чандин осори мӯътабаре мақом ва ҷойгоҳи хосе доранд, ки миёни онҳо "Рисолаи қушайрия" аз ҷумлаи таълифоти муҳимми насри сӯфиён ба шумор меравад.

Зодрӯзи Тоҷикистон зодрӯзи Айнӣ аст,
Роҳи мо равшан зи шамъи дилфурӯзи Айнӣ аст.
(Рустами Ваҳҳоб)

145 сол пеш худованд ба миллати мо шахсеро офарид, ки ояндаи миллати моро созад. Ин шахс воқеан миллати моро аз маҳв шудан нигоҳ дошт. Гарчӣ душманони миллат ӯро қариб чун дигар намояндагони миллатамон нест мекарданд, зинда монд. Ба бахти миллат Устод Айнӣ аз нобасомониҳои давр бо хӯрдани зарбҳои чӯб ва ҳабсҳои душмани миллат бо сари баланд баромаданд. Иншои шаҳодатномаи халқ : "Намунаи адабиёти тоҷик" тавонистанд, ки миллати моро ба ҳама муаррифӣ намоянд.

Иддае аз  муҳаққиқон дунявият ва динро хилофи ҳамдигар ба қалам дода, онҳоро ба ҳам муқобил мегузоранд, аммо таҷрибаи  таърихии Тоҷикистон дар даврони истиқлол амалан собит намуд, ки ба ҳам муқобилгузории онҳо бепоя буда, асоси илмӣ надорад. Тоҷикистони тозаистиқлол бо ҷомеаи навбунёди худ ҳамзистии воқеии дунявият ва динро ба таври амалӣ ба ҷоҳониён нишон дод. Ин ҷомеаи навбунёди дунявӣ аз тарафи шахси дурандеш, ақлгаро, ватандӯст, ғамхори воқеии миллат Эмомалӣ  Раҳмон бунёд ёфт.