Рӯзе Амир дар оқиби имоме намоз гузошт, ки он имом қироъатро баъди сураи Фотиҳа тӯлонӣ кард, пас амир дар назди мардум ба имом гуфт; Эй имом! Дар ҳар ракати намоз аз як оят зиёд қироъат накун!.
Пас Амир дар оқиби ҳамон имом намози Шомро хонд, ки имом баъди хондани сураи Фотиҳа ин ояти каримаро қироъат кард; (Ва мегӯянд: «Парвардигоро! Мо аз сарон ва бузургони худ итоат кардем ва моро гумроҳ сохтанд). Сураи Аҳзоб-67.

❗Эй чеҳраи зебои ту рашки бутони озарӣ,
Ҳарчанд васфат мекунам, дар ҳусн аз он болотарӣ.
Ҳаргиз наёяд дар назар, нақше зи рӯят хубтар,
Шамси надонам ё қамар, ҳурри надонам ё парӣ?
Офоқро гардидаам, меҳри бутон варзидаам,
Бисёр хубон дидаам, аммо ту чизи дигарӣ.
Олам ҳама яғмои ту, халқе ҳама шайдои ту,
Он наргиси шаҳлои ту оварда расми кофарӣ.
Эй роҳату ороми ҷон, бо қадди чун сарви равон,
З-ин сон марав доманкашон, к-ороми ҷонам мебарӣ.
Азми тамошо кардаӣ, оҳанги саҳро кардаӣ,
Ҷону дили мо бурдаӣ, ин аст расми дилбарӣ?

Марги донишманд ва соҳибмактаби ҳуқуқ барои ҷомеа ва аҳли илми кишвар талафоти бузург аст. Роҳбарияти Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба аҳли хонавода ва наздикони устод изҳори ҳамдардӣ баён дошта, ба эшон сабри ҷамил металабанд. Рӯҳи устод шод ва хонаи охираташон обод бод!

Ба ҳамагон маълум аст, ки ифротгароӣ имрӯз ба яке аз бемориҳои умумибашарии дарднок ва сирояткунанда табдил ёфтааст. Ин беморӣ умумибашарӣ ва дарднок аст, зеро ҳар фарди солимақли ҷомеаро нороҳат мегардонад. Ҳамзамон ин бемории мудҳиш сирояткунанда низ маҳсуб меёбад, зеро вай ба наслҳои  нави ҷомеа ба таври муттасил интиқол ёфта истодааст. Аз ин нуқтаи назар ин беморӣ хеле хатарнок ва даҳшатангез ба ҳисоб меравад ва бар зидди он муборизаи оқилона, нақшавӣ ва ҳадафмандона бурдан амали зарурӣ ва ногузир буда, кафили зиндагии орому осудаи аҳли ҷомеа дониста мешавад.