Мақола

“Мо вазифадорем, ки расму оинҳоро аз хурофоту таассуби барои имрӯзу ояндаи ҷамъият номатлуб тоза созем, онҳоро бо дарназардошти имкониятҳои иқтисодиву иҷтимоӣ ва фарҳангии худамон танзим намоем...”. Эмомалӣ Раҳмон

Бо ташаббуси Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва ҳамраъйии халқи азизи Тоҷикистон Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” дар таърихи 8 июни соли 2007 қабул гардид. Албатта, қабули қонуни мазкур марому мақсади муайян дошт, ки муҳимтарини он:

Донишмандон ифротро зидди васат таъриф намудаанд, зеро васатият ба маънии дурӣ аз ифрот ва тафрит мебошад, ба гунае, ки ифрот изофатар хостан аст, дар ҳоле, ки тафрит камтар аз он. Он чӣ ҳадди миёна ва баргузидаи ин ду бошад, адолат ва миёнаравӣ аст. Дар робита ба таърифи ифрот бояд гуфт, ки дар бештари фарҳангномаҳои арабӣ “ифрот” ба маънои аз ҳад гузаштан, зиёдаравӣ кардан, аз андоза берун баромадан. Бадиҳои ифрот ин аст, ки ба ҳалокат ва хатар наздиктар ва аз ҳимоят ва амният дуртар аст.

«Фарҳанг, бешубҳа, ифодагари рӯҳияи миллӣ, расму оин, анъана ва хотираи таърихии ҳар халқу миллат мебошад. Аз фарҳангу ҳунар дида, башарият барои ба ҳам наздик кардани инсонҳо ва ваҳдати умум воситаи самараноктаре эҷод накардааст». Эмомалӣ Раҳмон

Таърихи ҳар халқу миллат ин таърихи фарҳанги вай аст, ки дар он саъю кӯшиши ин халқу мамлакат инъикос ёфтааст. Эмомалӣ Раҳмон

Зарурати шахсияти фаъол ва созанда аз мундариҷаи тамоми асарҳои сиёсӣ-иҷтимоӣ ва ахлоқии Абунасри Форобӣ бармеояд. Маҳз шахсияти фаъол ва созанди маҳаки ғояҳои иҷтимоӣ-сиёсӣ ва ахлоқии мутафаккирро ташкил менамоянд. Бидуни тардид тавассути шахсияти фаъолу созанда Форобӣ хостааст, ки ба орзуи худ – кӯмак намудан ба инсон барои дарёфти хушбахтӣ  таҳаққуқ бахшад.