Мақола

Ҳизби наҳзати ислом дар замоне ташкил шуд, ки макфураи мардумро як хало пур карда буд. Ин ҳизб бо суханҳои бардурӯғи худ мардумро мафтун намуда, ҳадафҳои нопокӣ худро пиёда намудан гирифт. Оқибати кор ба он ҷо расид, ки кишварро ба ҷанги шаҳрвандӣ кашиданд.

Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷкистон барои барқарор намудани сулҳу оромӣ дар Вазорати адлия онҳоро ба қайд гирифта, ба аъзоёни ин ҳизб имкониятҳои зиёд дода буд, ҳатто дар мансабҳои баланди давлатӣ ба онҳо вазифа ва дар парлумон курсӣ ҷудо намуда, ба онҳо ичозат дода шуд, ки дар интихоботҳои парлумонӣ ва президентӣ иштирок намоянд.

Муносибатҳои дипломатӣ байни Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Қирғизистон 14 январи соли 1993 барқарор гаштаанд.

Равобити Тоҷикистону Қирғизистон бар пайвандҳои бисёрсолаи дӯстӣ ва ҳусни ҳамҷаворӣ асос ёфтаанд.

Тамосҳои сиёсӣ дар сатҳи олӣ ва баланд байни ду кишвар сурат гирифта буд. Роҳбарони ду давлат борҳо аз кишварҳои якдигар боздидҳои расмӣ ва корӣ анҷом дода буданд.

Аз ҳодисаҳои рўзҳои ахир, ки дар сарҳади Тоҷикистону Қирғизистон ба амал омадааст, тибқи маълумотҳо аён мегардад, ки роҳбарияти ҷумҳурии ҳамҷавори мо Қирғизистон на танҳо ба аҳдшикании ошкоро даст задаанд, балки вазъи аҳолии наздисарҳадиро мураккаб сохта, дар расонаҳои хабарӣмаълумотҳои бардурўғва туҳматангезро интишор карда, дар тухми нифоқкоштану кинаю адоват андохтан дар дили ду ҷамъият асос гардидаанд.
 

Задухурдҳои мусаллаҳона дар сарҳади Тоҷикистону Қиргизистон ва омӯзишу таҳлили маълумотҳо доир ба рафти ҷанг ва оқибатҳои он шахсро ба чунин хулоса меорад, ки дар эҷоди ҷанг гурӯҳи сеюм даст дорад. 

Маҳз ҳамин гурӯҳ дар Қирғизистон баъзе ашхоси ҷиноятпешаро ба сари қудрат оварда, онро барои иҷрои ҳадафҳои муғризона истифода мебарад. Маълум мегардад, ки ҳамаи ҷангҳое, ки дар тӯли солҳои охир дар сарҳади ду кишвар сурат мегирифтанд ва имрӯз низ рух дода истодаанд, бо иғвои ашхоси мазкур рух дода истодаанд.