Масъалаҳо оид ба гушти қурбонӣ

1.Гушти қурбониро фўрўхтан ҳаром аст. Агар шахсе аз нодонӣ ин корро кард, бар ў лозим аст ҳамон миқдор пулро садақа кунад. «Фатвои ҳиндия», ҷ.5, саҳ. 300-301;

2. Ҳафт нафар шарик шуда, молеро аз барои қурбонӣ хариданд, баъд маълум шуд, ки яке аз онҳо нияти гуштфуруширо дошта, дар ин сурат, шахси дигаре, ки нияти қурбониро дорад, он ҳиссаро ба нияти қурбонӣ бихарад, вагарна қурбонии ҳеҷяк аз онҳо дуруст намешавад.

Маросими дафн яке аз муҳимтарин унсурҳои фарҳанг ба шумор меравад, зеро он бо ҳалли бузургтарин ва даҳшатноктарин муаммои ҳастии инсон – гузариш аз ҳаёт ба марг алоқаманд аст. Ин ҳолат, аз як тараф, устувории расму ойинҳои маросими дафн ва аз тарафи дигар, синкретизми онҳоро муайян мекунад: онҳо таҷрибаи априории ҷамъиятро ифода мекунанд, ки бо вуҷуди амалан санҷишнопазир буданашон, дар ташкили дигар амалияҳои чамъиятӣтаъсир ва нақши назаррас доранд.

Аҳкоми “ Бисмиллоҳ” ҳангоми забҳи қурбонӣ

1.“Бисмиллоҳи Аллоҳу акбар” гуфтан пеш аз забҳ лозимӣ аст. Агар  шахсе онро қасдан тарк кард, моли қурбониашро хўрдан дуруст нест ва ў гунаҳгор мешавад. Сураи “Анъом”, ояти 121

2. Агар шахсе фаромўшона “ Бисмиллоҳ”- ро тарк карда, ҷонварро забҳ кард, гўшти он мол ҳалол аст, метавонад аз он бихўрад. “Фатвои шомӣ» ҷ.6, саҳ.299«Фатвои ҳиндия», ҷ.5, саҳ 288.

Аз нигоҳи донишмандони илми фиқҳ ба корҳои хайр даъват кардан ва аз корҳои бад парҳез додан, як амри савоб аст. Доир ба ин мавзӯъ ҳам оятҳои қуръонӣ ва ҳам ҳадисҳои паёмбар, бисёр зикр шудаанд. Паёмбари ислом (с) чунин гуфтаанд: “Эй Алӣ, агар тавонӣ, ки як нафарро дар роҳи рост ҳидоят кунӣ, савобаш бароят аз садақа кардани шутурҳои сурхмӯй бештар аст”.