Ҳикмат. Саид ибни Ҷубайр (яке аз бузургони аҳли тасаввуф) гўяд: ҳаргиз либосе надидаам некўтар аз хирад, ки мардум дарпўшад, то агар шикаста шавад, дуруст кунадаш ва агар биафтад бардорадаш ва агар хорӣ расад, азиз кунадаш ва агар ба чоҳе дарафтад, баркашадаш ва агар дарвеш шавад, тавонгар кунадаш [1, С. 119].

Ва аммо ҳунармандро нахустин чизе дониш аст бо хирад омехта, чунон ки ба рўзгори Маъмун буд:

Яке аз зоҳидон наздики халифаи рўзгор шуд. Халифа гуфт: – Маро панде деҳ. Зоҳид гуфт: – Ман ба сафари Чин рафта будам. Малики Чинро гўш кар шуда буд ва мегирист. Ва гуфт: – На аз он мегирям, ки шунавоӣ аз ман бишуда аст. Валекин аз он мегирям, ки мазлуме бар дарам фарёд кунад ва ман нашнавам. Валекин шукр мекунам, ки маро чашм барҷост ва мунодӣ кунам, то ҳар ки ба тазаллум (шикоят аз зулм) ояд, ҷомаи сурх пўшад. Пас ҳар рўзе бар пил (фил) нишастӣ ва берун омадӣ ва ҳар ки ҷомаи сурх доштӣ, ўро бихондӣ ва сухани ў бишнудӣ ва доди ў бидодӣ.

Таъсиси мактаби фиқҳ дар Кўфа пеш аз ҳама ба ном ва шахсияти яке аз асҳоби Паёмбари Худо Абдулло ибни Масъуд мансуб мебошад, ки соли 21 ҳ.  Аз ҷониби амирул мўъминин Умар (634-644.) ба ҳайси таълим диҳандаи улуми шаръӣ ба Ироқ фиристода шуда буд .

Ибни Масъуд (в.32ҳ. шаҳри Мадина) дар тўли 12 соли иқомат дар Кўфа тавонист мактаби ҳуқуқии исломиро дар ин шаҳр поягузорӣ намояд.  

Хонадагони азизи сомонаи Маркази исломшиносӣ! Ҳамаи Шуморо ба муносибати фарорасии Иди саъиди Қурбон табрик намуда, бароятон тандурустиву сарбаландӣ, файзу баракат ва рӯзгори ободро орзумандам. 

Иди Қурбон аз ҷумлаи арзишҳои муқаддаси мардуми мусулмон маҳсуб мегардад, одамонро ба корҳои хайру саховат ва амалҳои нек ҳидоят менамояд. Ин амалҳои хайр, дар навбати худ ба пойдории сулҳу субот, оромиву осоиши ҷомеа ва таҳкими ваҳдату дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмии мардумии кишвар мусоидат менамояд.