- Марди камбизоате бо модар ва зани худ зиндагӣ менамуд. Ӯ хизматгори марди дорое буд ва самимона кор менамуд. Боре ӯ ба кор дер омад.
Марди доро ба худ гуфт:
"Ман бояд ба ӯ маблағи иловагӣ диҳам, зеро фикр мекунам аз музди каме ки барош медиҳам имруз ба кор дер омад. Албатта, ӯ танҳо ба умеди зиёд кардани маошаш имруз дер кард, зеро медонад, ки ман ба ӯ ниёз дорам".
Воқеан, рӯзи дуввум марди бой маоши марди фақирро дод, аммо ду баробар зиёд.
Марди фақир ҳангоми гирифтани маош ба хуҷаини худ сухане нагуфт ва напурсид, чаро маошамро зиёд кардӣ.

Соҳибдиле рӯзе ба писараш гуфт: Фарзандам, биё бо ҳам ба боғ меравем то каме сайр кунем.

Писар бо хушҳолӣ пазируфт ва онҳо сӯи боғ равон шуданд.

Дар роҳ падар даст бар ҷайб бурд ва якчанд сиккаи тилло берун овард ва гуфт: Писарам, мехоҳӣ туро панде диҳам, ки умре ба корат ояд ва ё ин сиккаҳоро диҳам, то мушкиле аз мушкилоти зиндагиатро рафъ кунӣ?

Писар гуфт: Сиккаҳоро намехоҳам падар, ба ман пандро биомӯз, ки умре ба корам ояд.

Падарам ҷаласаи як рӯзае дар шаҳр дошт, аз ман хост ӯро ба шаҳр бирасонам, вақте ӯро расондам гуфт:
-соати 5 ҳаминҷо мунтазират ҳастам, то бо ҳам баргардем.
Ман аз фурсат истифода кардам ва барои хона аз бозор харид кардам, мошинро ба таъмиргоҳ бурдам, баъд аз он ба синамо рафтам, соати 5,30 дақиқа буд, ки ёдам омад ба дунболи падарам биравам.
Вақте расидам соати 6,00 шуда буд!
Падар бо нигаронӣ пурсид: чаро дер кардӣ?
Бо шармандагӣ дурӯғ гуфтам: мошин ҳозир набуд, маҷбур шудам мунтазир бимонам!

Иҷлосияи 16 - уми Шӯрои Олӣ аз лиҳози моҳияти худ ба Эъломияи истиқлолияти Тоҷикистон баробарарзиш аст.

Агар Эъломия давлатеро бо номи Тоҷикистони соҳибистиқлол эълон дошта бошад, пас Иҷлосияи 16-ум ҳамин давлатро аз фаношавӣ нигоҳ дошта, миллати тоҷикро аз гирдоби нобудӣ берун кашид.