Ҳар касе дар ҳарами васли ту маҳрам нашавад,
Ҳар Бироҳим ба даргоҳи ту Адҳам нашавад.
Мард то рўй наорад зи ду олам ба Худой,
Мустафовор гузини ҳама олам нашавад.
Қалъаи дин накунӣ бе мадади дилҳо фатҳ,
Лашкарат гар набувад, мулк мусаллам нашавад.
То мушарраф нашавад банда ба султонсифатон,
Ҳаргиз андар назари халқ мукаррам нашавад.
Дили ушшоқ маёзору зи ҷон узр махоҳ,
Ки мудовои чунин реш ба марҳам нашавад.
«Санги бадгавҳар агар косаи заррин шиканад,
Қимати санг наяфзояду зар кам нашавад».

Одатан дар Аврупо чунин амалҳоро шахсиятҳое анҷом медиҳанд, ки ҷисман носолим (гейҳо) мебошанд. Дар мафҳум ва вуҷуди миллати куҳанбунёди Тоҷик ин амал фақат дар ақидаи назатиҳо ва хоинони заҳрхаридаи миллати Тоҷик вонамуд карда шуд. Ин тухми нафрат, кинаву адоват дар мафкураи наҳзатиҳо солҳои тулонӣ кошта шуда, дар зеҳни мурғони одамшакл тавлид меёбад.