ГУЛШАНИ АДАБ

Бидон, эй писар, то касе латифтабъ набувад, ошиқ нашавад. Аз он ки ишқ аз латофати табъ хезад ва ҳар чӣ аз латофат хезад, бешак, латиф бувад, чӣ гуфтаанд: «Ман ашбаҳа абоҳа фа мо залама» («Писар, ки монанди падар бошад, зулме накардааст»). Чун ӯ латиф бувад, ночор дар табъе латиф тавонад овехтан.

Байт

Ин ишқ латиф асту латифӣ хоҳад,

Ҳар ҷо, ки равад, чу худ зарифе хоҳад.

Ҳикоят. Мӯсо (салавотуллоҳи алайҳ) ба Тӯри Сино (номи кӯҳе дар нимҷазираи Сино (Миср), ки ҳазрати Мӯсо дар он ҷо бо Худованд мулоқот мекард) бо Худой муноҷот ҳамекард. Гуфт: «Ё Мӯсо, ту марде тунду тезӣ, сабр наметавонӣ кардан». Гуфт: «Ба тавфиқи ту тавонам». Гуфт: «Акнун наздики фалон чашмаи об шав ва баробари ӯ пинҳон бинишин ва назораи қудрат ва илм-ул-ғайби мо кун».

БИХОН!
“Бихон!”- амрест яздонӣ, “бихон”-ҳарфест қуръонӣ,
Бихон, хониш кунад рӯшан чароғи фазли инсонӣ.
Бихон, то осмон борад ба фарқат нам-нами раҳмат,
Бихон, то боғи дил ёбад тароватҳои ирфонӣ.
Бихон, то ҳамнишин гардӣ ба Аттору ба Мавлоно,
Бихон, то ошно гардӣ ба Фирдавсию Хоқонӣ.
Бихон, то ки сарангушти нигоҳат парда андозад
Зи рози кӯраи хокию ҳам аҷроми кайҳонӣ.
Туро аз лахтаи хуне Худоят офарид, аммо
Дар ин як лахта хун бигзошт неруи ҷаҳонбонӣ.
Бихон, то қудрати одам биёбӣ дар чи пинҳон аст,

Анӯшервони Одил ба роҳе мегузашт. Пире дид,ки чормағз мешинонд. Истод ва гуфт:
- Эй пир! Магар туро аз деҳқонӣ хабаре нест? Нашнидаӣ, ки дарахти чормағз баъд аз сӣ сол бор меоварад?
Пир гуфт:
- Шоҳо! Дигарон коштанду мо хӯрдем,мо бикорем то дигарон хӯранд...
Ин ҷавоби пир Анӯшервонро хуш омад ва гуфт: - Зеҳ !!! (аҳсан)
Ҳар гоҳ Анӯшервон бо «зеҳ»-и таҳсин ба касе офарин мегуфт, хазинадор ба вай ҳазор ашрафӣ медод. Чун пир пулро гирифт ва ханда карду гуфт: