ГУЛШАНИ АДАБ

Аз сабо пайғоми ҷон ояд ҳаме,
Меҳргони меҳрбон ояд ҳаме.
Бо ҳазорон каф Фаридуни чанор
Зарфишон дар бӯстон ояд ҳаме.
Бод бол аз барги гул бикшодааст,
Чун ҳумои парфишон ояд ҳаме.
Мечакад хун аз ду рухсори анор,
Лаъли дандонаш аён ояд ҳаме.
Ҳарчи пинҳон дошт аз мо то кунун,
Ин замонаш бар забон ояд ҳаме.
Рафт моҳи тиру омад моҳи меҳр,
Меҳр бе тиру камон ояд ҳаме.
Ҳофиз аз Шерозу Салмон аз Ироқ,
Бедил аз Ҳиндустон ояд ҳаме.
Ҳар ки меҳре парварад, дар Меҳргон
Сӯйи шоҳи Мулиён ояд ҳаме.

ҲИКОЯТИ ТИФЛЕ, КИ ДАНДОН БАРОВАРД Кӯдаке дандон баровард. Падараш дид, ки бачааш дандондор шудааст, ба фикр фурӯ рафт ва ба худаш гуфт: -"Ман барои ин кӯдак, ки дандон баровардааст, аз куҷо нону таом таҳия кунам? Агар ӯро ба ҳоли худаш вогузорам, ин ҳам аз рӯйи инсоф ва мардонагӣ нест". Занаш аз ӯ пурсид, ки эй мард, аз ин ки писарат дандон баровардааст, хурсанд нестӣ ва баръакс ҳайронӣ? Мард гуфт:-"Ҳайрони нону хӯрокаш мондаам". Зан бо шунидани ин ҳарф мардонавор гуфт:- "Эй мард, ба макри шайтон гӯш мадеҳ, касе, ки ба вай дандон додааст, нон ҳам медиҳад".

Ҳар касе дар ҳарами васли ту маҳрам нашавад,
Ҳар Бироҳим ба даргоҳи ту Адҳам нашавад.
Мард то рўй наорад зи ду олам ба Худой,
Мустафовор гузини ҳама олам нашавад.
Қалъаи дин накунӣ бе мадади дилҳо фатҳ,
Лашкарат гар набувад, мулк мусаллам нашавад.
То мушарраф нашавад банда ба султонсифатон,
Ҳаргиз андар назари халқ мукаррам нашавад.
Дили ушшоқ маёзору зи ҷон узр махоҳ,
Ки мудовои чунин реш ба марҳам нашавад.
«Санги бадгавҳар агар косаи заррин шиканад,
Қимати санг наяфзояду зар кам нашавад».

Биё ҳоҷӣ зи ҳаҷ рафтан ҳазар кун,
Мазори ҳазрати дилро гузар кун.
Худо дар Макка зери сахраҳо нест,
Ҳамеша бо туву аз ту ҷудо нест.
Худойеро, ки бо ӯ мешавӣ маст,
Зи гардан ҳам ба ту наздиктар ҳаст.
Туро ин бинишу андеша танг аст,
Ки пиндори Худоят зери санг аст.
Худованде, ки Раҳмону Раҳим аст,
Маконаш дар дилу чашми ятим аст.

Аз саҳифаи РУМӢ

Таҳиякунадаи мавод : шуъбаи иттилоот ва ташхиси диншиносӣ