Мақола

Абуусмон Амр ибни Баҳр, ки бо тахаллуси Ҷоҳиз (асри IX) машҳур аст,  донишманди тирози аввали ҷаҳони ислом буда, ҳамчун адиб, ҷонваршинос, равоншинос, хушсухан (оратор), хушнавис машҳур буда, аз ҷумлаи мухолифони сарсахти ҳаракати шуубия мебошад. Ӯ бо ин вуҷуд эътироф мекунад, ки мардуми Аҷам то омадани арабҳо ва густариши ислом дар фанни фасоҳату балоғат аз мардумони дигари ҳамзамон пешгомтар будаанд. Ӯ сипас тавсия мекунад, ки «агар касе хоҳад дар фанни суханварӣ ба натиҷае расад, боястӣ китоби «Корванд»-и порсиёнро бихонад» .

Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ ба марҳилаи нави инкишофи таърихӣ-бунёди давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ, ягона ва иҷтимоӣ ворид гардида, баҳри таҳкими пояҳои Истиқлолияти давлатӣ, пойдории Ваҳдати миллӣ ва таъмини суботи комил барои пешгирӣ, аз байн бурдан ва несту нобуд кардани омилҳои манфии сиёсии ҷомеаи имрӯза, махсусан терроризму экстремизм зарурат дорад.

Чист парчам? Ифтихори миллат аст,

Чист парчам? Иқтидори миллат аст,

Ҷуз парчам нест тоҷикро нишон,

Чист парчам? Эҳтироми миллат аст.

Парчамҳо таърихи беш аз 3000 сола дошта, аввалин парчамҳо дар Чин, Миср ва Эрони Қадим пайдо шудаанд. Дар Авесто дар бораи парчамҳои Бохтари Қадим ва дирафшҳои душманони он зикр шудааст. Парчаму дирафш вожаҳои асилу қадимаи тоҷикӣ, байрақ вожаи туркӣ, ливо ва алам вожаҳои арабӣ ҳастанд.

Ҳуқуқи халқу миллатҳо ба сулҳ, ҳамкориҳо ва гуфтугӯи тамаддунҳо яке аз ҳуқуқҳои дастаҷамъонаи (коллективии) инсон ба шумор рафта, баъди таъсисёбии Созмони Миллали Мутаҳид дар санадҳои ҳуқуқии қабулнамудаи ин ташкилоти бонуфузи умумиҷаҳонӣ мустаҳкам гардидаанд. Дар онҳо дӯстии халқу миллатҳо, меҳру муҳаббат байни онҳо, ҳамзистии онҳо дар вазъияти осоишта, гуфтугӯи тамаддунҳо ва дигар арзишҳои умумиинсоние, ки таъминкунандаи сулҳу субот, ҳалли низову муноқишаҳо мебошанд, аз ҷиҳати ҳуқуқӣ мустаҳкам карда шудаанд.