«Дар маҷмӯъ, мафҳум ва тафаккури  дунявӣ дар фарҳанги мо бо дарки илмии истилоҳоти «миллат», «тоҷик», «тоҷикият», «давлати миллӣ», «манфиатҳои миллӣ», «хештаншиносӣ», «худшиносии миллӣ», «истиқлоли миллӣ» ва «ҷаҳонбинии илмӣ» ҳамсанг аст. Ҳамзамон бо ин, мафҳуми «афкори дунявӣ» барои мардуми олам,  аз ҷумла тоҷикон сухани нав нест», навиштааст профессор Саймумин Ятимов дар мақолаи худ зери унвони «Дар бораи як китоби дарсӣ», ки қаблан дар воситаҳои ахбори омма нашр шуда буд.

Рӯза яке аз фаризаҳои дини Ислом буда, бо мутаваҷҷеҳ сохтани инсоният ба сӯи Худованд боиси эҷоди навъе оромиши рӯҳӣ ва равонӣ дар инсон мешавад, ки метавонад дар худсозӣ, муқобила бо стресс ва дар натиҷаи коҳиши ихтилоти равонӣ таъсиргузор бошад ва саломатии равонии шахсро, монанди паст намудани асабоният, коҳиши шумораи худкушӣ ва коҳиши омори ҷинояткориро дар бар гирад.

Агарчи бисёриҳо бар он назаранд, ки рӯза як масъалаи шахсист, вале нигоҳ ба ин ибодат аз ҷиҳати иҷтимоӣ метавонад пеш аз ин ки шахсӣ ҷилва диҳад, бештар иҷтимоӣ ба назар расад.

Моҳи Рамазон фаро мерасаду мушкилии мардуми ҷоҳили мусалмон дучанд мегардад. Ин мушкил аз дуруст надонистани моҳияти динии рӯза ва таъиноти иҷтимоии он иборат мебошад. Ҳатмӣ будани гирифтани рӯза дар Қуръон зикр шудааст, аммо ҳамзамон иддае аз мусалмонон бо матни сареҳи қуръонӣ аз  гирифтани рӯза озод ҳисобида шудаанд, ки ба ҷумлаи онҳо бемор, мусофир ва нотавон дохил мешаванд. Асли таъиноти иҷтимоии рӯза дар дур нигоҳ доштани фарди мусалмон аз аъмоли хабиса ва аз нигоҳи ҷисмонӣ тобовар сохтани ӯ ба мушкилоти зиндагӣ ифода меёбад.

Ҳар ки хандонад ятими хастаро

 Боз ёбад ҷанати дарбастаро

Мо дар арафаи моҳи шарифи Рамазон қарор дорем ва ҳар як шахси мусулмон талош мекунад, дар ин моҳи шариф ба анҷом додани корҳои хайру савоб, худсозӣ ва такмили шахсияти худ бипардозад.