Имрӯз мо дар ҷаҳон доираи бесобиқаи паҳншавии зуҳуроти террористӣ ва экстремистиро мушоҳида менамоем. Тавассути технологияи итттилоотӣ – коммуникатсионӣ ғояҳои радикалӣ дар тамоми сайёра паҳн мегарданд, ба ҳар хонадон таҳдид менамояд, кӯшиш мекунанд, ки ба шуури ҳар як ҷавон ворид шаванд. Терроризм дар қарни ХХ падидаест, ки барои тамоми инсоният, хатар дорад. Аз ин рӯ, омӯзиши ҳолатҳои пайдоиши ин падидаи номатлуб масъалаи хеле муҳим аст, ки дар натиҷаи ин омӯзиш раванди тарбияи зиддиэкстремистии ҷавонон дар муассисаҳои олии таълимӣ самаранок хоҳад буд.

Бояд қайд намуд , ки мақоми  китобҳои фиқҳи ҳанафӣ аз ҷиҳати қувва дар як дараҷаю сатҳ  нестанд. Агар ба китобҳои ривоятшудаи мутааххирин аз фатво ва тахриҷи фиқҳӣ аз имомоне, ки мазҳабро бино кардаанд, нигарем  китобҳои фиқҳи ҳанафӣ ба се табақа тақсим мешаванд:

Аввал «Усул» тавре гуфтем, онҳоро «Зоҳир ар-ривоя» мегӯянд. Ин китобҳо шомили ақволи Абӯҳанифа (р), Абӯюсуф ва Муҳаммад мебошанд, ки онҳоро Имом Муҳаммад дар шаш китоби худ ҷамъоварӣ намудааст.

14 июл дар Қасри миллат Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо иштироки Раиси Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси шаҳри Душанбе муҳтарам Рустами Эмомалӣ, Сарвазири мамлакат муҳтарам Қоҳир Расулзода, аъзои Ҳукумати кишвар, муовини якуми роҳбари Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, ёрдамчии Президент оид ба масъалаҳои иқтисодӣ ва роҳбарони як қатор идораву муассисаҳои давлатӣ машварати корӣ доир карданд.

Халқи бузургвору қаҳрамони ман!
Ман аз хурду бузурги ту аз замин то осмон миннатдорам ва дар назди бузургиву шаҳомат, талошу матонат, ғайрату ҳиммат ва заҳмати содиқонаву софдилонаи ҳар як фарди ту сари таъзим фуруд меорам. Ман аз ҳамаи онҳое, ки дар солҳои вазнин бо ман ҳамкорӣ карданд, миннатдорам ва ба ҳар яки онҳо камоли умру Давлати пирӣ орзумандам.