Мақола

Натанҳо пизишкӣ, муҳандисӣ ва наққошӣ ҳунар аст, балки зистан низ худ ҳунар аст.

Ва дар ҳақиқат муҳимтарин ва дар айни ҳол мушкилтарин ва печидатарин ҳунаре аст, ки инсон таҷриба мекунад.

Ҳадафи ин ҳунар, анҷоми кори махсусе нест, балки ҳадафи он зиндагии шоёни таҳсин ва парвариши истеъдодҳои зотӣ аст.

Дар паҳнои ҳунари зистан, инсон ҳам ҳунарманд аст ва ҳам маҳсули ҳунар, ҳам пайкартарош аст ва ҳам санги мармар, ҳам пизишк аст ва ҳам бемор.

Бознашр аз китоби “Инсон барои хештан”

Эйрих Фром

Имом Абӯҳанифа дар силсилаи ниёкони барӯманди мо мақоми намоёнро бо афкору андешаҳои фиқҳии худ ба даст оварда, миёни олимону фақеҳони исломӣ бо андешаву дидгоҳҳояш ном баровард. Агарчи нигоҳи фиқҳӣ ва андешаҳои илмии эшон аз имомони дигари аҳли суннат ва ҷамоат имтиёз дошт, аммо дар масоили эътиқодӣ аз дигар намояндагони ин мазҳаб фарқи назаррасе надоштанд. Имоми Аъзам аз нахустин донишмандоне буд, ки барои дифоъ аз ақидаи аҳли суннат дар муқобили намояндагони мазоҳиби эътиқодии гуногун қиём кард. Ҳамин буд, ки ҳамаи таълифоти Имом ба ин илм ихтисос ёфта буд (4.290).

Равандҳои ҷаҳонишавии замони муосир дурустии таълимоти марксистиро дар бораи нақши муайянкунанда доштани зербино дар рушди ҷомеа ва таъсири қавии он бори дигар амалан собит намуда истодаанд. Имрӯзҳо равшан мушоҳида карда мешавад, ки кишварҳои аз лиҳози иқтисодӣ қавӣ дар як вақт ба рушди забони миллии худ низ ноил гардидаанд ва пайваста дар пайи васеъ гардонидани фазои истифодаи он ҳастанд. Барои васеъ гардонидани фазои истифодаи забонашон кишварҳои мазкур аз буҷаҳои давлат маблағҳои калонро низ сафарбар намуда истодаанд.

Забони модарӣ фархунда доред,

Шумо, ки ворисони рузгоред.

Барои ҳар каломи поки модар,

Даруни синаҳо ҳайкал гузоред.

Забони ширину шевои тоҷикӣ муҳимтарин унсури ҳастӣ ва бақои умри миллати куҳанбунёди мо мебошад, ки дар даврони истиқлол ва дар марҳилаи бунёди давлатдории миллӣ рисолати миллатсозиву давлатсозии худро бо рангу ҷилои тоза идома бахшида истодааст.