Мақола

Ҳанӯз дар замонаш озодихоҳи машҳури ҷаҳонӣ Джон Стюарт Мил гуфта буд: Дар асри мо, ки мардум аз боварӣ маҳрум шудаанду ба тарсӯии скептикӣ гирифтор шудаанд, онҳо ба ҳақиқат будани боварҳояшон не, балки эътимод бар он доранд, ки бидуни ин боварҳо онҳо зиндагӣ карда наметавонанд. Онҳо ғоя ва назарҳои худашонро аз танқид на барои он ҳимоя мекунанд, ки онҳо ҳақиқатанд, балки ба хотири муҳим будани онҳо барои ҷомеа ҳимояи онҳоро зарур мешуморанд. Ин арзишҳоро ба хотири оромии рӯҳ зарур шуморида, ҳимояи онҳоро аз ҷониби Ҳукумат ва давлат ҳамчун асоси давлатдорӣ ногузир медонанд [1, с. 288-392].

«Конститутсия ҳамчун дастоварди бузурги мардуми Тоҷикистон заминаҳои ҳуқуқии эъмори давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявии тоҷиконро фароҳам оварда, шакли олии ифодаи ҳуқуқии давлатдории миллӣ, ҳимояи манфиатҳои миллӣ ва ҳифзи ҳуқуқи ҳар як шаҳрванди мамлакат мебошад. Таҷрибаи қабули конститутсия дар давлатҳои ҷаҳон, аз ҷумла дар Тоҷикистони мо баръало нишон медиҳад, ки он ҳамчун ҳуҷҷати бисёр муҳимми сиёсӣ ва санади олии ҳуқуқӣ бо истиқлоли давлатӣ робитаи ногусастанӣ дорад».
Асосгузори сулҳу ваҳдати милли
– Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон