Мақола

Суруди миллӣ қитъаи мусиқӣ ё суруде мебошад, ки тавассути давлатҳо ба унвони суруди миллӣ ва расмии кишвар ба расмият шинохта мешавад.

Дар ҷаҳон ҳар кишваре суруди миллии махсуси худро дорад.

Сурудҳои миллӣ овозҳо ё мусиқиҳое ҳастанд, ки дар ҳолатҳои махсус дар кишварҳо навохта мешаванд.

Ин сурудҳо овозҳои Ватанпарастонае ҳастанд, ки ба хотири эҳтиром ба гузашта ва тааллуқоти ҳар кишваре навохта мешаванд.

Ин овозҳо ба хотири ба ҳаяҷон овардани эҳсосоти Ватанпарастӣ дар мардум хонда мешаванд.

Хусусияти дигари тамоми сурудҳои миллӣ, кӯтоҳ будани онҳост.

Боиси ифтихори бузург ва сарфарозии ҳамагон аст, ки дар таърихи навини тоҷикон рӯзи 16 ноябри соли 2016 санаи хотирмон ва таърихӣ сабт гардид. Зеро дар ин рӯз расман Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таҷлил карда мешавад. Ин иде аст, ки қаҳрамони он Пешвои миллати тоҷикон Эмомалӣ Раҳмон буда, таҷлили он қадрдонии хизматҳои Пешвои миллат дар назди Ватан мебошад.

Вожаи муқаддаси Ватан солҳои охир дар Тоҷикистони азиз беш аз ҳарвақта вирди забони мардуми мо ва, хусусан аҳли илму адабу қаламкашон аст.

Чаро? Зеро масъулияти ватандорӣ дар даврони навини соҳибистиқлолӣ халқу миллати моро бештар фаро гирифтааст.

Барои халқе, ки пас аз асрҳои вобастагиву гирифторӣ ба озодии сиёсӣ расидаву соҳиби давлату Ҳукумати худ, соҳиби обу замини худ гардидааст, боло гирифтани қадрдонӣ аз Ватан ва арҷгузорӣ ба муқаддасоти миллӣ як зуҳуроти табиист.