Мақола

Дар тӯли таърих башариятро ҳар чӣ беҳбуде ва пешрафте шудааст, маҳз, бо шарофати дониш будааст. Донистани ашёю ҳаводиси рӯзгор, донистани хубу бад, зарару фоида, дӯсту душман, муҳити зиндагӣ, сирру асрори табиат ва ҳазорҳо-ҳазор раванду ҳодисаҳое, ки инсонро дар тӯли зиндагияш дунболагирӣ менамоянду ба ҳаёти инсон дар ин ё он шакле таъсиргузоранд, ҳамеша ҳадафи тафаккури инсон қарор доштанд. Ҳар чӣ бештар огоҳӣ аз онҳо ба ҳамон андоза худи инсонро хушҳолу зиндагии ӯро сабуку гуворо сохтааст.

1. Конститутсия сутунмуҳраи назму тартиби ҷомеа.
Вақтҳои охир дар бораи Конститутсия баъзе аз ҳуқуқшиносон низ мисли ҷавонони шиорафкан бо ҳарфҳои баланд ва ҳуввияти хоса ҳарф мезананд. Ин албатта, аз нигоҳи тарғиботу мафкурасозӣ шояд мусбат бошад, вале барои фаҳми моҳияти асли Конститутсия рисолати худшиносии ҳуқуқӣ аз мутахассисони илми хукуқ шарҳу тавзеҳи нуқтаҳои ҳаётии онро интизорӣ доранд.

Худкушӣ ва ё даст задан ба ҷони хеш амалест, ки боиси нигаронӣ ва ташвиши ҳамагон аст.

Масъалае, ки барои ҳар як миллат нангбор аст.

Худкушӣ аз он шаҳодат медиҳад, ки инсон дар назди мушкилоти зиндагӣ оҷиз монда, роҳи дигари ҳал намудани мушкилотро намебинад ва таслим мешавад.

Худкушӣ кирдори номатлуб ва даҳшатбори ҷомеа буда, бо шунидани чунин хабари шум кас ба ваҳму таҳайюр меафтад.

Ин амали ношоиста натанҳо ба худи инсон, балки ба хешовандону наздикони ӯ ҷабри зиёд меоварад.

Равоншиносон худкуширо ба се синф ҷудо кардаанд:

Имсол мардуми шарафманди Тоҷикистон бо меҳнати шоиставу тафаккури волои сиёсӣ, маданӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоию фарҳангӣ 33-юмин солгарди Истиқлоли давлатии Тоҷикистонро бо дастовардҳои нодир ва руҳияи баланди худшиносиву худогоҳии миллӣ, ватандориву меҳанпарастӣ таҷлил менамоянд.

Истиқлолият воқеан, як калимаи муқаддас ва бузург мебошад, ки давлату миллатҳои гуногун солҳову асрҳо баҳри ба даст овардани он ҳар он чизе доранд харҷ намоянд, вале боз ноком мегарданд ва орзуҳои худро ба олами хомӯшӣ мебаранд.