Мақола

Таърихи пайдоиши парчам ҳамчун рамзи миллӣ ва давлатдорӣ ба давраҳои бостонии таърих рафта мерасад, ки махсусан, дар ҳаёти мардуми Эроннажод пайдоиши парчам ба замонҳои хеле қадим ишора мекунад. Дар воқеъ, то замони бавуҷудоии парчам дар шакли имрӯзааш, дар оғоз парчам ҳамчун рамз ё нишонаи даъват, муттаҳидӣ ва мубориза истифода мешуд. Вале он на дар шакли имрӯзааш, ки аз матоъ ва аломатҳои тасвиршуда иборат аст, балки ашёи гуногунро дар бар гирифта, муносибати одамонро ба ин ё он ҷамъият, масалан ба қабила, сипоҳ, дину ойин ва ғайра ифода мекард. 

Анъанаҳо ва расму оин вобаста ба фарҳанг ва тамаддуни ҳар кишвар гуногунанд. Ҳар ҷомеа вобаста ба суннатҳои фарҳангӣ анъанаҳо ва одатҳои худро дорад, ки якзал нестанд. Рафторҳои иҷтимоии ҷомеаҳо воситаеанд, ки аз насл ба насл интиқол ёфта, тавассути он фарҳанги миллӣ ва суннатҳои мардумӣ ҳифз мегарданд. 

 

Дар таърихи ҳуқуқи башар сохторҳои ҳуқуқии мухталиф ташаккул ёфтаанд, ки аз рўйи пайдарҳамии таърихӣ дар ҷомеаи башарӣ ба давраҳои асосии зерин ҷудо шудаанд, дунёи қадим, асрҳои миёна, давраи нав ва навтарин.

 

Сабабу омилҳои пайдоиш дар ҳар як соҳа заминаҳои ибтидоие мебошанд, ки қадамҳои аввалини ба вуҷуд омадани ин соҳаро фароҳам меоранд ва дар ташаккули он саҳми арзандаеро ҷой мегузоранд.