Мақола

Дар таърихи инсоният санаҳое ҳастанд, ки бо гузашти солҳо аҳамият ва бузургии онҳо боз ҳам бештар аён мегарданд. Рӯзи Ғалаба ҳам дар радифи ҳамин гуна санаҳои фаромӯшнашуданӣ мақом дорад. Он барои тамоми инсоният, аз ҷумла, барои мо тоҷикистониён низ азиз ва гиромӣ аст.

Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945), ҷанги одилонаю озодихоҳонаи халқи собиқ Шӯравӣ барои озодӣ ва ҳимояи Ватан аз фашизм буд. Дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945) 27 миллион нафар мардуми шӯравӣ ҳалок гашта, зиёда аз 1700 шаҳрҳо вайрону валангор карда шуданд, миллионҳо нафар бехонаву дар монданд.

Дар раванди суҳбатҳо бо қишрҳои мухталифи ҷомеа ва ҳатто  зимни мубоҳисаҳо бо баъзе аз аҳли зиё эҳсос мегардад, ки то ба имрӯз моҳияти падидаҳои  дунявӣ, махсусан сарчашмаи онҳо барои аҳли ҷомеа пурра равшан нест. Маҳз ба сабаби норавшании масъалаҳои номбурда дар мафкураи баъзе аз аҳли ҷомеа  чунин таассуроте ташаккул ёфтааст, ки гӯё падидаҳои дунявӣ падидаҳои гузаро, муваққат ва бебунёд бошанд, маҳдуд намудан ва ҳатто пешгирии интишори онҳо амри ҳатмӣ ва манфиатбахш барои ҷомеа маҳсуб меёбад.

Барои хонанда хеле тааҷҷубовар аст, ки дар рафтору гуфтори яке аз пайғамбарони дини ислом, Исои Масеҳ ҷанбаҳои дунявии зиёд мушоҳида мешаванд. Аммо зимни шиносоӣ бо асари гаронбаҳои руҳонии асримиёнагии масеҳӣ Марсили Падуянӣ - «Ҳомии сулҳ» ба ҳақиқати  гуфтаҳои боло боварии комил ҳосил мешавад.

Мувофиқи таҳлилҳое, ки солҳои охир муҳаққиқон ва коршиносон анҷом додаанд маълум мегардад, ки ҳамроҳ шудани баъзе аз ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳо ва гурӯҳҳои ифротгарою террористӣ як мушкили ҷомеаи Тоҷикистон набуда, балки ба як мушкили ҷомеаи ҷаҳонӣ табдил ёфтааст. Сабабгори мавриди таваҷҷӯҳи ҷавонон қарор гирифтани чунин зуҳуротҳои манфӣ зиёданд.