Мақола

Чанд муддат аст, ки ҳаракати Толибон Афғонистонро зери тасарруфи худ гирифтаанд. Бо вуҷуди оне, ки дар замони ҳокимияти пешини Афғонистон ин ҳаракатро Покистон ва баъзе кишварҳои арабӣ ба расмият мешинохтанд, баъди ба сари қудрат омаданашон, ҳатто Покистон, ки аксарияти сиёсатмадорон Толибонро ячейкаи он меҳисобанд, онро ба расмият нашинохт. Кишварҳои арабӣ, ки бештар бо идеологияи толибон шабоҳат доранд, на танҳо ба расмият нашинохтанд, балки бар зидди онҳо эътироз карданд.

ҒОЯҲОИ ИФТИХОРИ МИЛЛӢ ДАР «ШОҲНОМА»-И А. ФИРДАВСӢ

«Шоҳнома» бузургтарин асари бадеӣ аст, ки саршор аз ғояҳои ифтихори миллӣ ва эҳсоси бузурги ватандӯсти, мебошад. Он зери нуфузи ҳаракатҳои миллӣ – озодихоҳӣ, истиқлолҷӯӣ, фарҳанги бузурги Эрони бостон навишта шудааст ва ифтихори миллии эрониён (тоҷикон)-ро бо эҳсоси ватандӯсти, озодихоҳии мардуми эронитабор пайваст сохта аст. Ватан ва васфи он шарифтарин ғоя барои мардуми бузурги фарҳангу адаби тоҷикон аст. Аз «Шоҳнома» дида балантар баёни эҳсосоти ватанпарастӣ ва ифтихори миллӣ дар адабиёти тоҷик вуҷуд надорад:

Дидори Луқмон бо Довуд (а)

Рафт Луқмон  сӯи Довуди Сафо,

Дид, к-ӯ мекард з-оҳан ҳалқаҳо.

Ҷумларо бо ҳамдигар дармефиканд,

З-оҳани пӯлод он шоҳи баланд.

Санъати заррод ӯ кам дида буд,

Дар аҷаб монд, васвосаш фузуд.

Луқмон ба дидори Довуди паёмбар рафт. Дид Ӯ аз оҳан ҳалқаҳое месозад ва онҳоро дарҳам меканад. Луқмон зиреҳ надида ва аз санъати зиреҳсозӣ бехабар буд. Аз ин рӯ, надонист Довуд чӣ мекунад ва чӣ месозад? Хост суол кунад, аммо бо худ гуфт: -Сабр кардан беҳтар аст, зеро сабр инсонро зудтар ба мақсуд мерасонад:

Суҳбате, ки чанде пеш байни ин ҷониб  ва яке аз муҳоҷирони меҳнатии ба қарибӣ аз Россия баргашта сурат гирифт, сабаби асосии дар мақола матраҳ гардидани масъалаи мазкур ҳамчун масъалаи доғи рӯз маҳсуб меёбад. Вақте муҳоҷири мазкурро дар хусуси вазъи будубош ва шароити меҳнат дар муҳоҷират пурсон шудам, баъд аз таърифу тавсифи зиёд ва тарзи муносибати ахлоқии онҳо суханашро бо ҷумлаи зерин ба анҷом  расонид: «Онҳо воқеан ҳам мусулмонони ҳақиқӣ ҳастанд».