Мақола

Наврӯз дар замони Сосониён

Нарӯз дар луғат ба маънои рӯзи нав ва дар истилоҳ ҷашне аст, ки дар оғози Фарвардинмоҳ гирифта мешавад. Ва дар адабиёти форсӣ гоҳ бо номи ҷашни фарвардин ва гоҳ бономи ҷашни баҳор хонда мешавад.

Абурайҳони Берунӣ дар китоби «ат-Тафҳим» овардааст; аз расмҳои порсиён наврӯз чист? Нахуст рӯзаст аз фарвардинмоҳ ва з-ин ҷиҳат рӯзи нав ном кардаанд, зеро ки соли нав аст. Наврӯз нахустин рӯзи соли Хуршедӣ баробар ба якуми Фарвардинмоҳ,ҷашни оғози соли нав ва яке аз куҳантарин ҷашнҳои баҷо монда аст. 

Тавсифи Наврӯз дар осори муаррихон, мутафаккирон ва шоирони асримиёнагии форсу тоҷик

Мардумони бостонии ориёитабор шод зистан ва шодмонӣ карданро амре нек ва аҳуроӣ медонистанд ва дар ҳар моҳ ба муносибате ҷашне барпо мекарданд. Аз миёни он ҷашнҳои сершумор бархе аз онҳо чун Наврӯз, Меҳргон ва Сада бо мурури замон ва ба тадриҷ аҳамияти бештаре ёфта, то имрӯз боқӣ мондааст. То кунун пажуҳишгарон дар ихтиёри худ доир ба маншаи аслӣ ва таърихи пайдоиши аксарияти ин гуна анъанаву маросимҳо ва ҷашнҳои қадима, алалхусус Наврӯз, ки пуршукӯҳтарин ҷашни қадимаи тоҷикон ва дигар мардуми ориёитабор мебошад, ба як хулосаи мушаххаси барои ҳамагон қобили қабул нарасидаанд.

ЧАНД АНДЕША ПЕРОМУНИ МОҲИЯТИ ФАЛСАФИИ НАВРӮЗ

Серҷанбагии мазмуни ҷашни Наврӯзи хуҷастапай, ки мо дар арафаи таҷлили он қарор дорем, ба ҳамаи муҳақкикон хуб маълум мебошад. Метавон гуфт, дар ин ҷашни бостонӣ тамоми арзишҳо ва ормонҳои фарҳангии мардумони ориёитабор, ки аҷдодони таърихии миллати муосири тоҷик маҳсуб мешаванд, то ин ё он дараҷа инъикос ва таҷассум ёфтаанд. 

«ИНЪИКОСИ МАСОИЛИ ДИНӢ-СИЁСӢ ДАР ШАБАКАҲОИ ИҶТИМОӢ»

Дар баробари пайдоиши меъёрҳои танзимкунандаи муносибатҳои иҷтимоӣ  худшиносии инфиродӣ нақши меҳварӣ  касб кардааст. Вале дар ҷомеаи  мусулмонӣ худшиносии инфиродӣ ҳамчун падидаи бегона ба таври зарурӣ ташаккул наёфт ва то ҳол ҳам таҷдиди назар нашудааст. Ин дар ҳолест, ки вазифаи ҳар як дин, аз ҷумла дини ислом берун овардан аз торикӣ ба равшанӣ, ислоҳи шуури фард, ислоҳи муносибати ӯ бо Худо ва тарбияи худи инсонҳо ифода меёбад. Мутаассифона, бо умеди ташаккули уммати исломӣ ҳамчун низоми идеологӣ-сиёсӣ тарбияи фард - инсони оқил канора шуд.

«Ихвон-ул – муслимин»: идеология ва амалияи сиёсӣ

Қисми II

ХУДШИНОСИИ МИЛЛӢ АЗ ХУДШИНОСИИ ФАРДӢ САРЧАШМА МЕГИРАД

 Зи сад анҷом як оғоз беҳтар,

 Зи сад хомӯшӣ як овоз беҳтар.

 Худоро мешиносӣ, хамдулиллоҳ

Агар худро шиносӣ, боз беҳтар .

               Лоиқ Шералӣ

 Чи тавре Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои  муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд мекунанд: «Ҷавҳари худшиносии миллӣ аз дӯст доштани Ватан, модар, забон, таърих ва арзишҳои таърихиву фарҳангӣ сарчашма гирифта, ба ташаккули шахсиятҳои дорои ҷаҳонбинии солиму пешрафта боис мегардад». 

Густариши фиқҳи ҳанафӣ

Аз Абӯҳанифа (р) китобе дар фиқҳ , ки муназзам аз бобҳо бевосита ба дасти худи ӯ таълиф шуда  бошад, маъруф нест. Зеро таълифи китоб ва нашри он дар охири ҳаёти ӯ ва ё баъд аз вафоташ ривоҷ ёфта буд. Бояд гуфт, ки муҷтаҳидон дар замони саҳоба аз тадвину ҷамъоварии фатвоҳо ва иҷтиҳодашон худдорӣ менамуданд. Ҳатто аз тадвини суннат (аҳодиси набавӣ) худдорӣ мекарданд, то ки танҳо китоби Худо китоби тадвинёфта дар усули дин боқӣ монад. Баъд аз он олимон ночор аз рӯи зарурат ба тадвини суннат ва фатвоҳову фиқҳ пардохтанд.

Хурофотро танҳо илму дониш решакан менамояд!

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Љумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми имсолаи хеш ба Маљлиси Олӣ тамоми дастовардҳои кишварро дар тӯли сӣ соли истиқлолияти давлатӣ воқеъбинона ва ба таври муътамад таҳлилу баррасӣ намуда, вазифаҳои панљсоли ояндаро мушаххасан нишон доданд. Аллакай дар оғози баромади хеш Пешвои миллат таъкид намуданд, ки роҳи пешгирифтаи кишвар роҳи дунявӣ буда, он дар моддаи якуми Конститутсия дарљ ёфтааст ва  аз тарафи тамоми мардуми кишвар якдилона тавассути референдум қабул шудааст. 

Страницы

Яндекс.Метрика