Мақола

“Дар Қуръони Карим инфоқ - яъне хайру садақа кардан, дар тамоми ҳолатҳо, дар шабу дар рӯз, пинҳону ошкоро ва ҳангоми тавонгариву аснои тангдастӣ таъкид шудааст. Аз ин рӯ, ҳар кас ба қадри тавону дороии худ бояд дар садақа кардан кӯшиш ва ҷидду ҷаҳдро ба кор барад” (Эмомалӣ Раҳмон). 

Нархгузорӣ, қимматфурӯшӣ ва вобаста ба мавсим гарон фурӯхтани молу ашё, ба хусус маводи ғизоӣ яке аз масъалаи баҳсталаб дар шариати исломист, ки дар истилоҳи фиқҳӣ "эҳтикор" ба маънои нигоҳдории маводи зарурӣ дар сурати камёб шудани он дар бозор ва бо нархи гарон фурӯхтани онро медонанд. Чунин амал аз ҷониби ҷомеаи имрӯзаи мо, ки бештарашон мусулмонанд, ба назар мерасад ва эътиқоди динии касро ба шакку шубҳа мегузорад. Тавре аз сарчашмаҳои исломӣ, алалхусус аз Қуръону ҳадис маълум аст, шариати исломӣ ҳамеша хайру эҳсон, некию кӯмакрасонӣ ва сарфаю сариштакориро талқин менамояд.

Наврӯз тамоми паҳлӯҳои ҳаёти иҷтимоию табииро дар худ таҷассум намудааст. Мо бояд ифтихор дошта бошем, ки ниёгони мо чунин замони солро рӯзи нав эълон намудаанд, ки дар байни тамоми соли навҳои миллатҳову халқиятҳои гуногун беҳтарин интихоб аст. Ва ин аз завқ ва дониши волои эшон гувоҳӣ медиҳад. Ин ҷашн дили инсониятро боз ба зиндагӣ гарм намуда, дар замири ӯ ҳисси умедро мекорад. Ноумедиҳоро аз байн мебарад.

Осори беҳрӯзӣ бувад ойини Наврӯзи аҷам,

Ин рӯзи фирӯзӣ бувад аз даврони Ҷамшеди ҷам.