Бар сари болини беморон гузар,
З-он, ки ҳаст ин суннати хайрулбашар.

То тавонӣ ташнаро сероб кун,
Дар маҷолис хидмати асҳоб кун.

Хотири айтомро¹ дарёб низ,
То туро пайваста Ҳақ дорад азиз.

Чун шавад гирён ятиме ногаҳон,
Арши Ҳақ дар ҷунбиш ояд он замон.

Чун ятимеро касе гирён кунад,
Молик андар дӯзахаш бирён кунад.

Он, ки хандонад ятими хастаро,
Боз ёбад ҷаннати дарбастаро.

Ҳар кӣ асрорат кунад фош, ай писар,
Аз чунон кас дур мебош, ай писар.

Султон Маҳмуди Ғазнавӣ Аёз ном ғуломе дошт, ки дар аввал чӯпон буд.

Вақте дар дарбори Султон Маҳмуд кор мекард, ба василаи садоқати фавқулоддаи худ ба хоҷааш ва ақли расояш то ба мансаби вазирӣ расид.

Ӯ ҳамеша чоруқу пӯстини даврони камбағаливу ғуломии худро ба девори як хонааш, ки дар канори ҳавлӣ буд, овехта монда буд.

Ҳар рӯз субҳ ба он хона даромада, аз бадбахтиву тангдастии худ ёд меоварду баъд ба дарбор мерафт. Ў дари ин хонаро доим қулф мезад.

Мо зи ғафлат раҳзанонро корвон пиндоштем,

Мавҷи реги хушкро оби равон пиндоштем.

Шаҳпари парвози мо хоҳад кафи афсӯс шуд,

К-аз ғалатбинӣ қафасро ошён пиндоштем.

То варақ баргашт, маҳзарҳо ба хуни мо навишт,

Чун қалам онро, ки бо худ якзабон пиндоштем.

Баски чун Мансур бар мо зиндагонӣ талх шуд,

Дори хуношомро доруламон пиндоштем.

Беқарорӣ бас, ки моро гарми рафтан карда буд,

Каъбаи мақсудро санги нишон пиндоштем.

Наш'аи савдои мо аз бас баланд афтода буд,

Ҳар ки санге зад ба мо, ратли гарон пиндоштем.