Бунёди фазои солими иттилоотӣ, эҳтироми фарҳанги миллӣ ва арзишҳои динӣ, ташаккули ҷаҳонбинии дунявӣ, таъмини рушди устувори иқтисодиёту иҷтимоиёт ва ба ин васила беҳтар наму­дани сармояи инсонӣ ва некӯаҳволии мардум дар қаламрави ҷумҳурӣ ба мавқеи шаҳрвандӣ ва ҷасорати сиёсӣ-иҷтимоии ҳар як фарди ҷомеа пай­ван­ди ногусастанӣ дорад. Дар ин росто, таъсирнокии фаъолони бахшу соҳаҳои гуногун дар маҳалҳо дорои аҳамияти фавқулода аст, зеро пиёда намудани сиёсати давлатӣ дар шаҳру ноҳияҳо ва деҳоти ҷумҳурӣ маҳз дар ҳамкории ниҳодҳои дахлдор бо мардум татбиқи амалӣ пайдо мекунад.

ДОИР БА ХУСУСИЯТИ МИЛЛӢ ДОДАН 

БА САРУЛИБОСҲОИ ДИНӢ

     Дар адабиётҳои илмӣ -таълимии мавҷуда аксаран бо се навъи ҷаҳонбинӣ - ҷаҳонбинии асотирӣ, ҷаҳонбинии динӣ ва ҷаҳонбинии илмӣ-фалсафӣ дучор меоем. Баъзан дар радифи шаклҳои ҷаҳонбинии зикршуда боз  ҷаҳонбинии муқаррарӣ (ба русӣ- обыденное мировозрение) вомехӯрад. Аммо дар хусуси мавқеи  дунявият ҳатто ишорае ҳам пайдо намешавад. 

Агар дар бобати бузургии зан ва мақому манзалати он дар ҷомеа борҳо ва солҳо ҳам сухан гуем, боз ҳам басанда нест. Зеро зан олиҳаест, ки дар садафи ӯ қиматтарин марворидҳои башар таҳияву такмил ёфтаанд. Бузургтаринҳо аз урафову уламо, пешвоҳо ва шахсиятҳое, ки ҷаҳон дар нерумандӣ ва тавоноиашон қойим гардидааст, аз зан ба дунё омадаанду дар домани ӯ парвариш ёфтаанд. Агар ба таърихи гузаштаи халқиятҳои башар нигарем, маълум мегардад, ки на дар ҳама давра иззату эҳтироми зан ба дараҷаи аъло пазируфта мешудааст ва мақому манзалати он низ на он қадар устувор ва барболо будааст.