Ба ҳамагон маълум аст, ки тарбияи фарзанд сараввал аз оила оғоз меёбад. Ҳар як падару модаре, ки фарзандро ба дунёи ҳастӣ меоваранд, бояд вазифаи худро танҳо аз ғизо додан ба фарзанд ва ба воя расонидани вай иборат надонанд, онҳо инчунин дар тарбияи хуби ахлоқӣ ва таълими замонавӣ гирифтани фарзанд бояд масъулияти ҷиддӣ ҳис намоянд. Оила аввалин мактаби такомули ахлоқ ва одобу интизом аст.

«Ас-саводу-л-Аъзам» яке аз сарчашмаҳои қадими мардуми Хуросону Мовароуннаҳр дар баёни ақоиди аҳли суннат ва ҷамоат буда, соли 290 ҳ./902-903м. бо супориши амир Исмоили Сомонӣ ва бо машварати фақеҳони бузурги Мовароуннаҳр аз тарафи имом Абулқосим Исҳоқ ибни Иброҳим Ҳакими Самарқандӣ (ваф. 342 ҳ./953 м.) ба забони арабӣ таълиф шудааст ва сипас онро бо фармони Нӯҳ ибни Мансур тақрибан соли 370 ҳ./980 – 981 м. ба забони форсӣ тарҷума кардаанд. Ин асар дар шумори куҳан¬тарин намунаҳои насри форсизабон ва сабки куҳани тарҷумонӣ аст.

Огоҳӣ бо афкори пешқадами баъзе уламои дурандеш ва амиқфикри исломӣ бори дигар собит менамояд, ки раванду падидаҳои дунявии ҷомеа ба дин ва афкори динии ҷомеа ҳатман таъсир мерасонанд, яъне шуълаҳои офтоб дар сатҳи зарурӣ ҳатман самар хоҳанд дод.

Муаллифони аксари сарчашмаҳо таъкид бар он доранд, ки Ҷалолуддин аз хурдсолӣ дорои ақлу ҳуши даррок ва маърифати кофи буд.