Буд баққолеву вайро тӯтие,
Хушнавое, сабз, гуё, тӯтие.
Бар дӯкон будӣ нигаҳбони дӯкон,
Нукта гуфтӣ бо ҳама савдогарон.
Баққол (фурушандаи озуқа) дар дӯкони хеш тӯтии шаккаршикане дошт. Тӯтӣ бо гуфтаҳои ширину намакини худ муштариёнро ба дӯкони баққол мехонд ва баққол низ ба навое мерасид. Рӯзгор бар ин ҳол мегузашт, то ин ки рӯзе гурбае дар дӯкони баққол мушеро дунбол кард ва тӯтӣ, ки сахт тарсида буд, аз тарси ҷони худ:
Ҷаст, аз сӯи дӯкон, сӯе гурехт,
Шишаҳои равғани гулро бирехт.

В условиях эпохи глобализации особенно актуальной становится желание всех стран и народов жить в мире друг с другом. Достижение этой цели возможно лишь на основе диалога и взаимного сотрудничества.
В контексте глобальных вызовов современности следует говорить не только о диалоге различных локальных культур и религий, но также и о сосуществования в одном месте представителей разных культур и религий.

Аз замоне, ки инсон мафҳуми моликиятро дарк кард, ҳаёти якҷоя оғоз ёфт. Ҳар касе, ки дунёро тарк мекард, молу мулкашро дигарон соҳиб мешуданд. Дар дунёи қадим дар байни миллатҳои бо тамаддун ва бетамадуни ҷаҳон, соҳиб шудани моли тарк карда шуда, шаклу усулҳои гуногун дошт, маслан: мусодираи он маҷбурӣ буда, ҳар касе, ки нерумандтар буд, молу мулки шахси фавтидаро ба моликияти худ дароварда, афроди заиф ва нотавон, аз ҷумла занону кӯдаконро аз он маҳрум месохт.

Мегӯянд рӯзе Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ Шамси Табрезиро ба хонааш барои меҳмононӣ даъват кард. Шамс ба хонаи Мавлоно рафт ва пас аз он, ки дастархони мизбонашро мушоҳида кард аз ӯ пурсид. Оё барои ман шароб фароҳам овардӣ? Мавлоно ҳайратзада шуд ва пурсид. Магар Шумо шаробхӯр ҳастед? Шамс посух дод, бале! Мавлоно гуфт: вале ман аз ин мавзӯъ иттилоъ надоштам. Шамс гуфт: ҳоло, ки фаҳмиди барои ман шароб муҳайё кун. Мавлоно гуфт: дар ин вақти шаб шароб аз куҷо пайдо кунам? Шамс дар ҷавоб гуфт: ба яке аз хизматгоронат бигӯ биравад ва таҳия кунад.