Дар васфи  модар, зану хоҳар хеле навиштаанду боз менависанд ва хоҳанд навишт. Месазад гуфт, ки тамоми адабиёти олам бо ҳар забону гӯишҳо дар бораи симои зан ва мавқеи ӯ дар ҷомеа мисолу масалҳои хуберо халлоқона баён кардаанд, ки дар байни онҳо олимону суханварони минтақаи Осиёву Аврупову Африқо, аз ҷумла  Тоҷикистон, Ҳинду Покистон ва кишварҳои арабӣ низ мавҷуданд.

Конфутси, ҳаким ва сиёсатмадори чинӣ, қарни панҷуми қабл аз мелод, ки ба унвони панҷумин шахсияти таъсиргузори таърих шинохта мешавад, панҷ мавриди зерро давои дарди тамоми робитаҳо медонад, ки агар риоят шаванд, ҳама чиз хуб пеш меравад:

● Меҳрубонӣ дар робитаи миёни падару писар

●Лутфи бародари бузургтар ба бародари кӯчактар ва тавозӯи бародари кӯчактар дар муқобили бародари бузургтар

● Адолати шавҳар бо зан ва итоати зан аз шавҳар

● Алоқамандии забардастон ба зердастон ва итоати зердастон аз забардастон

Модар – сарчашмаи ҳастӣ аст. Тамоми буду набуди инсон ба он вобаста аст, ки аввалин хиштҳои ҳастии инсон аз тарафи модар чи гуна гузошта мешаванд. Ба ибораи дигар модар аввалин меъмори ҷисм ва қалбу рӯҳи инсон аст. Модар аввалин нафарест, ки бо тифл аз оғоз бе забону бо забон ба таври мустақим гуфтугӯ мекунад ва ба саволу ниёзҳои кудаконаи ӯ бо меҳр посух медиҳад. Ин модар аст, ки барои тифли хурд ҷаҳони бузургро мекушояд, дар замири тифл дунёи навро меофарад, ва баъдан аввалин шуда ҷаҳонбиниву ҷаҳоншиносии инсонро парвариш ва ташаккул медихад.

Модарону бонувони арҷманд, хоҳарону фарзандони азиз!

Дар Тоҷикистони азизи мо таҷлили Рӯзи модар ҳамасола дар рӯзҳои аввали фасли гулрези баҳор ҷашн гирифта мешавад, ки рамзи нафосату поксириштӣ, зебоӣ  ва муҳаббату садоқат нисбат ба Зан - Модар арзёбӣ мегардад.  

Агар баҳор арӯс ва олиҳаи ҳусни сол маънидод шавад, пас Зан – Модар рамзи покӣ, озодагию назокат ва меҳрубонию садоқат ба ҳисоб меравад. Маҳз дар ин айём таҷлили  Рӯзи модар неку хуҷаста аст, зеро модар оғозгари зиндагӣ, бахшандаи ҳаёт ва ибтидои нияту иқдоми тоза мебошад.