Мақола

Бояд қайд намуд, ки яке аз донишмандони шаҳиру маъруфи мазҳаби ҳанафӣ ин Аҳмад ибни Муҳаммад ибни Салома Абӯҷаъфари Таҳовӣ аст, ки соли 231 вафот кардааст. Ҳаёти илмии ӯ бо таълими фиқҳи Шофеъӣ аз тағояш Исмоил ибни Яҳёи Музанӣ шогирди Имом Шофеъӣ оғоз гардидааст. Аммо бештар ба фиқҳи Ироқ таваҷҷӯҳ дошт, ки он сабаби тарк намудани мазҳаби шофиъӣ ва пазируфтани мазҳаби ҳанафӣ аз сӯи ӯ шуд. Ӯ аз зодгоҳ ва макони нашъунамои худ ба Шом рафта, фиқҳи ироқиҳоро аз Абӯҳозим Абдулҳамид қозию- қузоти он диёр, ки шогирди Исо ибни Абон буд, фаро гирифт. 

БОЗНАШР:

Моддаи 401(1). Ҷалб ва иштироки ғайриқонунии шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон ва шахсони бешаҳрванд дар воҳиди мусаллаҳ, задухўрди мусаллаҳона ё амалиёти ҷангӣ дар ҳудуди дигар давлатҳо

(Қонуни ҶТ аз 26.07.2014 № 1088, аз 2.01.2018 № 1472)

Лукмони Хаким марди ҳакиму табиби овозадоре будааст дар сарзамини  Шарқи наздик, ҳаргиз дурўғ намегуфт ва ба амонати касе хиёнат намекард. Ӯ марде амин будааст, ки чашм аз ҳаром фуру мебаст, аз адои ҳарфи носазо ва бемаврид парҳез мекард ва ҳеҷгоҳ домани худро ба гуноҳ наёлуда ва ҳамвора дар умури зиндагӣ шарти иффат ва ихлосро риоят мекард. Вақти фароғати худро ба сукут ва тафаккур дар умури ҷаҳон ва ва маърифати Ҳақ Таоло мегузаронад ва барои гузарондани умури зиндагӣ ба ҳарфи хайётӣ (чеварӣ) ва ё дуругарӣ машғул буд.

Ман ба раҳми Парвардигор, ба хиради азаливу иродаи неки халқам бовар доштам ва ҳамеша ба неруҳои солим ва рўҳи сулҳхоҳонаи миллати тоҷик такя менамудам.
Эмомалӣ Раҳмон
Сулҳ, ваҳдат, иттиҳод, сарҷамъӣ ин вожаҳое мебошанд, ки дар худ фарогири дигар унсурҳои ҳаётан муҳимми ҷомеаи инсонӣ буда, дар сурати мавҷудияти онҳо ба он мақсаду ҳадафҳое, ки давлат, ҷомеа ва шахсон дар назди хеш гузоштаанд, ноил гардидан мумкин аст, дар сурати ғайр нашояд.