Мақола

Абурайҳони Берунӣ 4 сентябри соли 973 дар шаҳраки Коси Хоразм зода шудааст. Зодгоҳи Берунӣ дар он замон деҳаи хурдакаке буда, баъдан ба ифтихораш номи Беруниро гирифт. Берунӣ аз падару модар дар айёми тифлӣ бенасиб монда, таҳсилоти ибтидоиро дар муҳити наздикон гирифта, асосҳои илмро дар зодгоҳаш омӯхтааст. Берунӣ дар яке аз ноҳияҳои Хоразм дар байни аҳли касбу ҳунар ба воя расида, мувофиқи маълумоти ибни Яқут тахаллуси «Берунӣ»-ро аз номи ҳамин ноҳия гирифтааст.

Тамоми дунё ҳамарӯза дар моварои ҷангҳои иттилоотӣ қарор дорад. Ин бархӯрдҳо аз мухолифати андешаҳо, хостҳо ва амалҳои эҳтимолӣ сарчашма мегиранд ва шаклгирии ояндаи ҷамъият аз ғолибияти тарафе вобастагӣ дорад. Бо ин мақсад, дар баробари гурӯҳҳои муташаккили ҷиноятие, ки мақсадашон халалдор сохтани фазои маънавӣ, анҷом додани амалҳои террористиву экстремистист, муборизаи оштинопазир бояд бурд.

Баробари ба истиқлолияти давлатӣ расидани кишвар дар ҳаёти иҷтимоию сиёсии ҷомеа тағйироти бузург ба вуқӯъ пайваст ва барои рушди маърифату фарҳанг ва дастрасӣ ба сарчашмаҳои илмию адабӣ ва динию мазҳабӣ уфуқҳои тоза боз гардиданд.

Истилоҳи илми фикҳ аз ду калима, илм ва фиқҳ иборат буда, ҳар кадоми онҳо дар алоҳидагӣ маънои худро дорад.

Истилоҳи илм ба маънои илмҳои дақиқ, ки бар асоси равиши таҷриба ҳосил мешаванд, мавриди истифода карор гирифтааст, лафзи илмро бидуни қайду қарина истифода бурдаанд, маъмулан манзурашон ҳамин маънӣ, яъне илмҳои таҷрибавӣ аст.

Дини ислом яке аз се динҳои бонуфузи ҷаҳонӣ ба шумор меравад. Пайравони ин дин мувофиқи сарчашмаҳо ва оморҳо имрӯз қариб зиёда аз 1,5 миллиардро ташкил дода, дар 120 кишвари дунё зиндагӣ намуда истодаанд.

Дар замони имрӯза 4 мазҳаби аҳли суннат мавҷуд буда, мардуми суннимазҳаб аз рӯй ҳамин чор мазҳаб амал менамоянд.