Мақола

Дини мубини ислом баҳра бардоштан аз неъматҳои илоҳӣ ва зебогии зиндагиро мубоҳ ва раво, исрофу зиёдаравиро ҳаром ва нораво медонад. Ин бад-он ҷиҳат аст, ки мусулмон бо таносуби имконият ва тавоноии худ дар баробари ҷомеа масъулият доранд.
Аз ҳадду андоза гузаронидан дар тамоми коре, ки инсон анҷом медиҳад, ин исроф мебошад. Дар як қатор оятҳои Қурони карим ва аҳодиси набавӣ ҳаром будани исроф ва зиёдаравию худнамоӣ аз амалҳои номатлуб шинохта шуда, манъ будани онҳо таъкид шудааст.

Маҳз фарҳанги миллӣ, ҳуввияти миллӣ ва рӯзгори пурғановати маънавии таърихи миллат аз воситаҳои асосии намои соҳибихтиёрии миллӣ, сарчашмаи нодири худшиносӣ ва кафили пойдории давлати мустақили миллист. Бо ин мақсад шинохтан, гиромӣ доштан ва эҳёи ақлонии сарчашмаҳои нодири ин ганҷинаи пурғановат вазифаи халқи соҳибдавлат аст. Президенти мамлакат доир ба ин масъала хеле нишонрас таъкид кардаанд: «Ҳифзи мероси фарҳанги моддиву ғайримоддии миллати бостониамон, ки гувоҳи зиндаи таърихи шаш ҳазорсолаи халқамон мебошад, вазифаи муҳимтарини мо – ворисони ин мероси бузург ба ҳисоб меравад.

Аз замоне, ки инсон мафҳуми моликиятро дарк кард, ҳаёти якҷоя оғоз ёфт. Ҳар касе, ки дунёро тарк мекард, молу мулкашро дигарон соҳиб мешуданд. Дар дунёи қадим дар байни миллатҳои бо тамаддун ва бетамадуни ҷаҳон, соҳиб шудани моли тарк карда шуда, шаклу усулҳои гуногун дошт, маслан: мусодираи он маҷбурӣ буда, ҳар касе, ки нерумандтар буд, молу мулки шахси фавтидаро ба моликияти худ дароварда, афроди заиф ва нотавон, аз ҷумла занону кӯдаконро аз он маҳрум месохт.

Таносуби дин ва дунё аз муҳимтарин ҷанбаҳои таълимоти фалсафии Ҳамудуддини Кирмонӣ мебошад. Дар осори Ҳамудуддини Кирмонӣ метавон кӯшишҳоеро ҷиҳати «оштӣ додани дин ва дунё» пайдо намуд. Мутафаккир мардумро ба дарки амиқи моҳияти олами воқеӣ, инсон ва фарди алоҳида ҷалб намуда, мақоми инсонро дар ҳаёти моддӣ ва моҳияти умумии вуҷудияти ӯ нишон додааст.