Абулҳасанот Муҳаммад Абдулҳай ибни Муҳаммад Абдулҳалим ал-Ансорӣ ал-Лакнавӣ ал-Ҳиндӣ яке аз донишмандони бузурги ҳанафимазҳаб дар соли 1848 (мутобиқ ба 1264-и ҳиҷрӣ) ба дунё омадааст. Падари эшон Муҳаммад Абдулҳалим мударриси мадрасаи Наввоб буд ва насаби Абдулҳай ба Абуайюби Ансорӣ мерасад. Гузаштагони ӯ аз Мадина ба Ҳирот, баъдан ба Лоҳур сипас ба Деҳлӣ ва дар охир ба Лакнав омаданд.

Да таърихи 14.12.21 бо ибтикори “Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон” ва ташкилоти ҷамъиятии “Гендер тараққиёт” дар мавзӯи “Муттаҳид намудани имкониятҳои ҷамъият дар мубориза бо ақидаҳои ифротӣ” мизи гирд гузаронида шуд. Дар аввал директори Маркази исломшиносӣ - доктори илмҳои ҳуқуқшиносӣ профҷессор Холиқзода Абдураҳим чорабиниро ифтитоҳ бахшида, нақши аҳли ҷомеаро дар мубориза бо андешаҳои ифротӣ хело муҳим шумориданд.

“Маснавии маънавӣ” – яке аз машҳуртарин асарҳои Мавлоно Ҷалолиддини Балхӣ буда, он  пур аз ҳикоёту достонҳои пандомез мебошад. Бисёре аз ҳикояҳо ва достонҳои ин шоҳасари Мавлоно дорои мазмун ва арзиши баланди ҳаётӣ буда, инсонро дар рӯҳияи одобу ахлоқи нек, сифатҳои неки инсонӣ тарбия мекунанд ва дар вай рағбат ба  омӯзиши илму ҳунарҳои муфидро афзун мегардонанд.  Ба ҳамин хотир, ба ин асари безавол шарҳхои зиёде навишта шуда, мазмуну матолиби ҳикоёту достонҳои он ба таври оммафаҳм шарҳу таввзеҳ дода шудаанд.

Дунявият ҳамчун мафҳум мухтасаран афзалият додан ба арзишу манфиатҳо ва талаботҳои дунявӣ дар муқобили арзишу талабот ва манфиатҳои ухравӣ ё диниро дар назар дорад. Он ба сифати принсипи ҳаётие баромад менамояд, ки ноил шудан ба саодату хушбахтии индунёии инсонро аз саодату хушбахтии ондунёии инсон муқаддам мешуморад. Бинобар ин, дунявият ҳамчун мафҳум низ худ ба худ дар ҷойи хушку холӣ насабзида, балки реша дар ҳаёти моддӣ ва маънавии инсон дорад. Аз ин нуқтаи назар, он ба сифати ифодакунандаи робитаю муносибатҳои устувор ва ногузири ҳаёти инсон баромад менамояд.