Ҳадаф аз фиқҳи тақдирӣ фатвои масъалаҳоест, ки ҳанӯз ба вуқуъ напайвастааст ва онҳоро ба таври фаразӣ мисол меоранд. Ин навъи фиқҳро фақиҳони аҳли қиёс ва раъй бештар мавриди таваҷҷӯҳи худ қарор додаанд. Зеро ҳар гоҳ онҳо сабаби аҳкоми собитшударо аз Қуръон ва Суннат муайян менамуданд, ба ин навъи фиқҳ рӯ ба рӯ мешуданд. Пас, фақиҳон масъалаҳоеро, ки ба вуқуъ напайвастааст, мисол меоварданд ва фатво медоданд. Зеро он қиёсу раъйе, ки ба хотири равшану исбот намудани далилҳояшон меоварданд дар дигар масъалаҳои фаразӣ низ кор мефармуданд.

Ваҳдат - сарҷамъию якдилӣ, итиҳоду ягонагӣ, дӯстию ҳамбастагист, ки оромию осудагии халқ аз он вобастааст. Воқеан ваҳдат неъмат аст. Истиқлолу озодӣ ва ваҳдату ягонагист, ки пояҳои давлати миллӣ устувор мешаванд ва миллат ба пешравию тараққиёт ноил мегардад.

Адён ва таммадуни шинохташуда аз дер боз маросиме ба унвони зиёрат доштанд, ба ин маъно, ки пайравони он адён барои вафо кардан ба назр ва аҳди хеш, сипосгузорӣ ва ташаккур аз Худо ва ё худоён ё арвоҳи муқаддас, ки ба он эътикод доштанд, бо он амал баракот талабида; ба маконҳое, ки аз назари онҳо муқаддас буд, мерафтанд ва умуман барои онон ҳадя ва қурбонӣ мебурданд.

Мутахассисону таҳлилгарони соҳа маҷмӯи масъалаҳои гуногуни таърихии мазҳабро аз назари иҷтиҳод ба се давраи муҳим ҷудо месозанд.

1). Давраи таъсис ва бунёдгузории мазҳаб: 

Он аз оғози фаъолиятҳои илмӣ ва фиқҳии худи Имом Абуҳанифа (ра) шуруъ гардида, даврони фаъолиятҳои илмии чаҳор шогирди бузургашро то вафоти Ҳасан ибни Зиёд (204ҳ.мувофиқ ба соли 819 - 820 милодӣ фаро мегирад. Имом ва чаҳор шогирди бузургаш : 

1.Яқуб ибни Иброҳим (Абуюсуф), 

2.Муҳаммад ибни Ҳасани Шайбонӣ, 

3.Зуфар ибни Ҳузайл ва,