Инсони аҳмақ чун касби дониш кунад, донишманди аҳмақ мешавад.

Мишел де Монтен (нависандаи фаронсавӣ)

Таҳиякунандаи мавод: Абдуллоҳи Қодирӣ

Истиқлолияти давлатӣ ва шоҳроҳи ноҳамвори давлатсозӣ.

Истиқлолияти кишвар пояҳои худшиносии миллиро мустаҳакам намуда, мардумро ба бунёдкориву якпорчагӣ равона намудааст.

Тойнбӣ яке аз машҳуртарин таърихшиносони дунё дар мавриди шакл гирифтани тамаддун чунин мегуяд: «Тамаддун замоне шакл мегирад, ки тамоми корҳои ақлонии як миллат ба сурати одат дарояд».

Истиқлолият барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд одат шавад.

Мо бояд муҳтавои асосии истиқлолияти сиёсиро ба мардум биомӯзем ва тамоми дастоварду арзишҳои миллиро ба истиқлоли том вобаста донем.

❗Шомгоҳе дар раҳе будам равон,
Тан равону дил ба фикри обу нон.
Ман намедонам чунон шуд ё чунин,
Поям лағзид хӯрдам бар замин.
Раҳнаварде меҳрубон суям давид,
Дасти ӯ то зери бозуям расид.
Бехи гӯшам гуфт лангӣ, ё ки маст,
Ворасӣ кун бин куҷоҳоят шикаст.
Гуфтамаш на мастаму не алил,
Афтодам худ намедонам далил.
Ё гунаҳ аз кафш ё ки тақсир зи пой,
Дасти ман баргир то ки бархезам зи ҷой.
Дасти ман бигрифт бо дасти дигар,
Кисаам меҷуст то ёбад магар.
Ман дар ин фикрам, ки ӯ марди Худост,

Абурайҳони Берунӣ яке аз бузургтарин донишмандони ҷаҳониест, ки имсол дар саросари ҷаҳон 1050 солагии эшонро ҷашн мегиранд. Ӯ дар бештари илмҳо аз ҷумла, ҷуғрофия, таърих ва фалсафа осори зиёди арзишманде навиштааст. Яке аз бузургтарин осори ӯ “Фи таҳқиқ мо ли-л-Ҳинд”, ки бештари донишмандон онро ҳамчун “Ҳинд” ном мегиранд, мебошад. Берунӣ дар ин асараш доир ба тамоми урфу одат, дин, низоми ҳуқуқӣ ва ҳатто илмҳои забоншиносиву математика ва ғайраҳо маълумот додааст.