ГУЛШАНИ АДАБ

Чун бод тезрав, чун барқ тезкор,
Чун санг пойбанд, чун кўҳ пойдор.
Бо тору пуди ҷон, бо тору пуди тан,
Худро танида аст бо пайкари Ватан.

Аз тангаи Вахон, то Бешаи паланг,
Аз Регари Ҳисор, то марзи Исфаранг,
Дар имтидоди шаб бедор марзбон,
Дар сангари Ватан ҳушёр марзбон…

Аз Модари Ватан бар сангарат салом,
Аз сангари Ватан бар Модарат салом!

Таърихи мулки мо андарзнома аст,
Ҳар зарра хоки мо як марзнома аст.
Ҳар нахл як шаҳид, ҳар санг як мазор,
Ҳар насл як набард, ҳар дашт корзор.

Насиҳати Мавлоно ба фарзандаш Султон Валад:

Агар хоҳӣ доимо дар биҳишт бошӣ, бо ҳама дӯст шав ва кинаи касеро дар дил нагир, зеро чун шахсеро аз рӯи дӯстӣ ёд кунӣ, доиман шодмон бошӣ ва он шодӣ ҳамон биҳишт аст. Ва агар касеро аз рӯи душманӣ ёд кунӣ, доим дар ғам бошӣ ва он ғам ҳамон дӯзах аст.

Чун дӯстонро ёд кунӣ, бӯстони дарунат аз хушӣ мешукуфад ва аз гулу райҳон пур мешавад. Ва чун зикри душманӣ мекунӣ, боғи дарунат аз хорзору мор пур мешаваду пажмурда мегардӣ.

Ҳасани Басрӣ (р) фармудааст: Фасоди дилҳо аз шаш чиз аст:

1. Ба умеди тавба гуноҳ мекунанд.

2. Илм дорад ва ба он амал намекунад.

3. Амали хайрро аз рӯйи ихлос анҷом намедиҳад.

4. Рӯзии Худоро мехӯранду сипосгузорӣ намекунанд.

5. Ба чизе ки Худованд насибашон кардааст розӣ нестанд.

6. Мурдаҳоро дафн мекунанд, ва худ панд намегиранд.

Ҳамчунин гуфтааст:

Касе дунёро интихоб кунад ва онро бар Охират афзал шуморад, ба шаш уқубат гирифтор мешавад:

Се дар дунё:

1. Орзӯи беохир,

2. Хирси беқаонат,

“Хон! Дар чӣ гуна душворӣ бошад ҳам, хон, одам шав! Лекин қозӣ, раис ва имом нашав! Агар мударрис шавӣ, майлат!”

Насиҳати Сайидмуродҳоҷа ба писараш Садриддин

Дар акс: Устод Садриддин Айнӣ бо фарзандонашон.

Таҳиякунандаи мавод: Абдуллоҳи Қодирӣ