ГУЛШАНИ АДАБ

Ай тири ғаматро дили ушшоқ нишона,
Халқе ба ту машғулу ту ғоиб зи миёна.

Гаҳ муътакифи дайраму гаҳ сокини масҷид,
Яъне ки туро металабам хона ба хона.

Ҳар кас ба забоне сифати мадҳи ту гӯяд,
Мутриб ба суруди наю булбул ба тарона.

Ҳоҷӣ ба раҳи Каъбаву ман толиби дидор,
Ӯ хона ҳамеҷӯяду ман соҳиби хона.

Мақсуди ман аз Каъбаву бутхона туӣ, ту,
Мақсуд туӣ, Каъбаву бутхона – баҳона.

Чун дар ҳама ҷо акси рухи ёр тавон дид,
Девона наям ман, ки равам хона ба хона.

На ҳар марде чу ӯ аз ҷон гузар кард,
Тани худро ба халқи худ сипар кард.

Хатар меомад ҳар ҷо пеши рӯяш,
Валекин боз ҳам азми сафар кард.

Ба ҳар ҷое сухан аз сулҳ мегуфт,
Дар ин ҷода ба бадхоҳон зафар кард.

Барои модари гумкардафарзанд,
Ҳазорон бор чашми хеш тар кард.

Бувад ӯ Пешвои миллати мо,
Ки бар мо чун падар умре назар кард.

Намуд ӯ Парчами моро парафшон,
Ба юмнаш роҳи миллат пур зи зар кард.

Парешонгаштагонро ҷамъ овард,
Ба тифлони сағир кори падар кард.

Рӯдакӣ рафту монд ҳикмати ӯй...

Ҳамасола 22 сентябр дар Тоҷикистон иди бузургдошти сардафтари адабиёти оламгири тоҷику форс, иди мероси адабию илмӣ, фаннӣ ва ахлоқии беш аз ҳазорсолаи тоҷик, рӯзи ифтихор аз камолоти тамаддуни миллӣ, рӯзи тавонотарин шоири даврони Сомониён - устод Абӯ Абдулло Рӯдакӣ таҷлил карда мешавад.

Номи устод Абӯ Абдуллоҳи Рӯдакӣ ҳамчун қофиласолори адабиёт, ҳамчун шоири бузург ва Одамушшуаро дар нахустсафҳаи таърихи адабиёти тоҷик бо ҳарфҳои заррин ва ҷовидонӣ сабт шудааст.

Дузде ба хонаи подшоҳе нақб зад ва ҷавоҳири гаронбаҳо бардошт. Назараш ба резае афтод, ки мисли алмос медурахшид. Дузд дар он шаби тор онро гавҳари шабчироғ тасаввур карда ҷиҳати имтиҳон бар даҳон гузошт. Маълум шуд, ки намак аст. Филҳол молро ҳамон ҷо бигзошт ва бо як биниву ду гўш роҳи хонаро гирифт.

Субҳ хизоначиён омаданд ва ба ҳузури подшоҳ зоҳир
карданд, ки дар хизона дуздон омада буданд ва молу
ҷавоҳир бардошта, аммо бозгузорида тиҳидаст рафтаанд.

Подшоҳро аҷаб омад ва гуфт