"Бояд барои ислоҳи худ аз одат ва хислатҳои бад даст кашид. Махсусан аз дурӯғгӯӣ! Дурӯғ гуфтан бисёр осон аст. Вале оқибати хуш надорад. Ҳатто дини мубини ислом ин кирдорро маҳкум менамояд. Дурӯғгӯӣ мову шуморо аз инсони поку ҳидоятшуда ба инсони комилан фиребгар, маккор ва роҳгумзада табдил медиҳад. Қадри инсонро паст мегардонад. Чунон паст, ки Шумо дараҷаи эҳтироми худро аз даст медиҳед. Имрӯз дар ҳар ҷое, ки мебинам, ки ин одат ба манбаи "худфиребдиҳӣ" табдил ёфтааст. Пеш ҳама бояд дарк намуд, ки оқибат чӣ аст ва чиро ба бор меоварад!
Ба хурду ҷавони кишвар маслиҳат медиҳам, ки аз ин кирдори бад, ки мояи сарафкандагист дури ҷӯянд ва аз пайи омухтани донишҳои муосир шаванд".
(Эмомалӣ Раҳмон)
