Дар ҳамаи давру замон вақте, ки мавзӯе мавриди баррасӣ ва таҳлил қарор мегирад пеш аз ҳама зарурат ва мубрамияти онро дар ҳаёти ҳамонвахта бояд ба назар гирифт, нақш ва таъсири онро дар пешрафти ҷомеа ва дастовардҳои онро равшан сохт. Низоми моли ва системаи иқтисодиёти ҳар як сохти ҷаъмияти аз якдигар фарқ, дошта дар асосӣ он сохти ҷаъмияти ба танзим дароварда мешавад. Масалан системаи иқтисодиёти сотсиалистӣ аз низоми иқтисодӣ ҷаҳони сармоядори (капиталисти) фарқ дорад.

• С обретением независимости, перед бывшими республиками СССР актуализировались проблемы, связанные с религией;
• Утверждение ханафитского мазхаба в истории Центральной Азии связано с династией Саманидов, при правлении которой мазхаб приобрел статус официального;
• Возрождение реформации и модернизации ханафитского мазхаба началось в 1970-х годах, то есть в период расцвета СССР и его атеистической идеологии;
• Конец 1990-х и начало 2000-х показало неготовность местных религиозных деятелей и институтов к конкуренции с новой волной и ответу новым вызовам;
• В противостояние “старой” и “новой” волны вмешалось государство, и оно сделало выбор в пользу традиций. Ханафитский мазхаб чуть ли не объявлен официальным религиозным течением Таджикистана;
• Опыт Таджикистана в данной сфере отмечают и изучают соседние государства.

Дар таърихи инсоният санаҳое ҳастанд, ки бо гузашти солҳо аҳамият ва бузургии онҳо боз ҳам бештар аён мегарданд. Рӯзи Ғалаба ҳам дар радифи ҳамин гуна санаҳои фаромӯшнашуданӣ мақом дорад. Он барои тамоми инсоният, аз ҷумла, барои мо тоҷикистониён низ азиз ва гиромӣ аст.

Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945), ҷанги одилонаю озодихоҳонаи халқи собиқ Шӯравӣ барои озодӣ ва ҳимояи Ватан аз фашизм буд. Дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945) 27 миллион нафар мардуми шӯравӣ ҳалок гашта, зиёда аз 1700 шаҳрҳо вайрону валангор карда шуданд, миллионҳо нафар бехонаву дар монданд.