Тайи чанд моҳи охир дар шабакаҳои интернетӣ баҳсҳо дар мавзуи либоси миллии тоҷикон бошиддат идома ёфт, ки сабаби он дар мавъизаи се-чор нафар мулломаобҳои кишвари ҳамсоя – Ҷумҳурии исломии Афғонистон садо додани он, ки гуё дар Ҷумҳурии Тоҷикистони соҳибистиқлол сатри аврати занон нақз шуда бошад. Таҳлилҳо гувоҳӣ медиҳанд, ки ҳатто як андешаи беасос ва бедалел қодир аст авзои ҷомеаро ноустувор ва андешаи мардумро ба маҷрои носолим раҳнамоӣ намояд.

Агарчи ислом дар сарзамини араб ба вуҷуд омада бошад ҳам, то имрӯз мардуми кишвару минтақаҳои зиёд аз Шарқ то Ғарб онро пайравӣ доранд ва аҳкоми меҳварии он: тавҳид, нубувват ва маъодро, новобаста аз мансубияти миллӣ, қабул доранд. Шояд то ҳол араб иддаои мулукият дар ислом дошта бошад, вале ин даъвоҳо ҳатто асоси динӣ надоранд. Чаро! Далели ин таъкиди Қуръон (сураи 49, ояти 13) бар ин аст, ки «Гиромитарини шумо назди Парвардигор парҳезгортарини шумост». Дар ин оят дини ислом меъёри бартариятро муайян кардааст.

Аз давраҳои аввали пайдоиши ҳаёт дар ҳама ҷомеаҳо инсоният вобаста ба мавқеи иҷтимоии худ, ба масъалаи пӯшидани либос таваҷҷуҳ зоҳир кардааст. Агар ба давраи аввали ташаккули инсоният дар робита ба интихобу пӯшидани либос назар кунем, огоҳ мегардем, ки инсон барои пӯшидани тан аз барги дарахтон, пӯсти ҳайвонот ва дигар ашёи дастрас истифода кардааст. Маҳз либос яке аз бартариҳои ақлонӣ ва хусусияти фарҳангии инсонро нисбат ба дигар махлуқот нишон медиҳад.

Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи озодии виҷдон ва иттиҳодияҳои динӣ» аз ҷумлаи тадбирҳои таъхирнопазири ҳуқуқӣ мебошад, ки соли 2009 қабул шудааст. Принсипи конститутсионӣ-ҳуқуқии озодии виҷдон ва эътиқоди динӣ, ки дар Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи озодии виҷдон ва иттиҳодияҳои динӣ» дарҷ ва инъикос ёфтааст, шарти асосии ташаккул ва танзими соҳаи маънавии ҳаёти ҷомеа, эҳё ва рушди арзишҳо ва анъанаҳои ахлоқию фарҳангии ҷомеаи муосири Тоҷикистон, татбиқи принсипи таҳаммулпазирӣ дар муносибати байни пайравони дину мазҳабҳо ва мафкураҳои гуногун мебошад.