Унвони китобест,ки дарбаргирандаи масъалаҳои ихтилофӣ миёни Абӯҳанифа ва Ибни Абӯлайло мебошад. Дар ин китоб Абӯюсуф аксари масъалаҳои зикркардаи Абӯҳанифа (р) ва мавқеи ӯро таъйид кардааст. Абӯюсуф аз ҳузури ҳарду, ҳам Абӯҳанифа (р) ва ҳам Ибни Абӯлайло илм омӯхтааст. Ин китобро Муҳаммад аз Абӯюсуф ривоят кардааст. Аз ҳамин ҷиҳат дар ҳавошии китоб чунин ибора дида мешавад: “Муҳаммад гуфтааст, ба ин қавл амал мекунем”. Имом Сарахсӣ дар китобаш “ ал - Мабсут” қайд кардааст, ки Имом Муҳаммад дар китоби Абӯюсуф баъзе масъалаҳоро изофа намудааст.

"Дар миёни қувваҳои сершумори бадӣ, дар дашту ҷангалҳои Осиёи Марказӣ, ки ҷони инсонро дар азоб ва ба таҳлука меандохт, бахусус хушкӣ ва торикӣ бисёр зиёновар буданд. Онҳо дарёфта буданд, ки бар зидди неруҳои номбаршудаи бадӣ, озар ё оташ ва раъду барқ муассир буданд. Бар зидди торикӣ бошад, Хуршед, чун унсури тавоно муқаддас дониста мешуд. Нисбати ҳамин аст, ки Хуршед дар миёни нажоди қавмҳои зиёди олами бостон ситоиш ва парастиш шудааст".      Эмомалӣ Раҳмон
Аз китоби "Нигоҳе ба таърих ва тамаддуни ориёӣ"

Ҳамватанони азиз!
Ҳамаи шуморо ба ифтихори фарорасии ҷашни бостонии Сада самимона табрик гуфта, ба ҳар як хонадони кишвар саломативу хушбахтӣ ва барори кор орзу менамоям.

Сада, ки аз давраҳои бостонӣ ҷашни зимистонии аҷдоди мо шуморида мешуд, дар қатори Наврӯз, Меҳргон ва Тиргон дар фарҳанги миллати куҳанбунёди тоҷик мақому манзалати шоиста дорад.

Бо вуҷуди ҳикмату фалсафаи қадимаву амиқи худ, Сада бар асари омилҳои гуногун тайи асрҳои зиёд камранг ва ҳатто фаромӯш шуда, танҳо ба шарофати истиқлоли давлатӣ эҳё ва мақоми ҷашни миллии расмиро соҳиб гардид.

Ҷашни Сада - яке аз ҷашнҳои ориёӣ ва мардуми тоҷикзабон аст, ки охири моҳи январ баргузор мешавад. Ин рӯзро Обонрӯз низ мегӯянд.

Баъзе муҳаққиқон ва донишмандон онро ҷашни замони ориёӣ мепиндоранд ва иддаи дигар падидории онро пеш аз даврони ориёиҳо медонанд. Вале ба ҳар сурат пайдоиши ҷашни Сада ва устураҳои марбут ба он ба масъалаи таҷҷамӯи рӯшноӣ ва оташ вобаста мебошад ва аз таҳаввули ташаккули қавмҳои ориёӣ дарак медиҳанд, ки онҳо ин ҷашнро аз пешиниён гирифтанд ва баъдиҳо онро то рўзгори мо расониданд.