Тоҷикистони азиз 32-умин соли Истиқлолияти худро сипарӣ намуда истодааст. Агар таърихи Истиқлолияти давлатии мо зиёда аз чаҳоряк аср бошад, умри миллат ва таърихи давлатдории мо ҳазорсолаҳост. Мардуми мо ҳанӯз аз оѓози таърих мардуми соҳибватананду давлатсоз. Ниёгони арҷманди мо дар оѓоз ва саргаҳи давлатдорӣ қарор доштанд ва намунаҳои нахустини ҷомеаҳои мутамарказ ва давлатҳои муқтадири таърихиро барои башарият эҳдо карданд, аммо дар натиҷаи тохтутозҳои пайдарҳами аҷнабиён мардуми тоҷик як муддати тӯлонӣ аз идоракунии мустақилонаи давлатдории худ маҳрум монданд.

Хушбахтӣ – ҳолати ҷисмонию рухонии роҳатбахшу сурурбахши инсон аст, ки дар қаноатмандию ризоиятмандӣ аз зиндагӣ ифода меёбад.   Вай, пеш аз ҳама, ҳолати моддист, зеро ки ҷисми инсон  ба таври моддӣ аз неъматҳои барои зиндагӣ зарур баҳраманд мегардад. Хушбахтӣ ҳамзамон ҳолати рӯҳист, зеро шуури инсон аз дарки дурусти воқеияти иҷтимоӣ ризоиятмандии назаррас ба маъраз мегузорад. Аз ин нигоҳ, сарчашмаи хушбахтии фард метавонад ҳам модару падар бошад, ҳам дониши амиқ, ҳам қудрати ҷисмонии ғайримуқаррарӣ, ҳам мероси ғании падару модар, ҳам дарёфти тасодуфии ганҷе ва ҳам амсоли инҳо. 

«Таъриху-р-русул ва-л-мулук» («Таърихи пайғамбарон ва шоҳон»), асари Абӯҷаъфар Муҳаммад ибни Ҷарир ат-Табарӣ мебошад, ки аз љумлаи асарҳои беназири таърихӣ  маҳсуб меёбад. Ўсоли 838 милодӣ дар Омул таваллуд шуда, соли 922 милодӣ дар Бағдод вафот кардааст.

Утоқи бидуни китоб, ҳамчун бадани бидуни рӯҳ аст.
Ситсерон , сиёсатмадор ва файласуфи Рӯмӣ.

Шуъбаи иттилоот ва ташхиси диншиносӣ