Мо зи ғафлат раҳзанонро корвон пиндоштем,
Мавҷи реги хушкро оби равон пиндоштем.
Шаҳпари парвози мо хоҳад кафи афсӯс шуд,
К-аз ғалатбинӣ қафасро ошён пиндоштем.
То варақ баргашт, маҳзарҳо ба хуни мо навишт,
Чун қалам онро, ки бо худ якзабон пиндоштем.
Баски чун Мансур бар мо зиндагонӣ талх шуд,
Дори хуношомро доруламон пиндоштем.
Беқарорӣ бас, ки моро гарми рафтан карда буд,
Каъбаи мақсудро санги нишон пиндоштем.
Наш'аи савдои мо аз бас баланд афтода буд,
Ҳар ки санге зад ба мо, ратли гарон пиндоштем.
Хуни моро рехт гардун дар либоси дӯстӣ,
Аз салимӣ гургро Соиб шубон пиндоштем.
Соиби Табрезӣ
ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیم
موج ریگ خشک را آب روان پنداشتیم
شهپر پرواز ما خواهد کف افسوس شد
کز غلط بینی قفس را آشیان پنداشتیم
تا ورق برگشت، محضرها به خون ما نوشت
چون قلم آن را که با خود یکزبان پنداشتیم
بس که چون منصور بر ما زندگانی تلخ شد
دار خون آشام را دارالامان پنداشتیم
بیقراری بس که ما را گرم رفتن کرده بود
کعبهی مقصود را سنگ نشان پنداشتیم
نشاهی سودای ما از بس بلند افتاده بود
هر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم
خون ما را ریخت گردون در لباس دوستی
از سلیمی گرگ را صائب شبان پنداشتیم
✍#صائب_تبریزی
Таҳиякунандаи мавод :
Абдуллоҳи Қодирӣ
